Ο ΕΥΡΩ-ΘΑΝΑΤΟΣ - η πρόταση: «έξοδος από την λιτότητα και παραμονή στο ευρώ» στερείται νοήματος

   πολιτική   

Σκίτσο του Deligne

Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*

[Πηγή: iskra, 20/06/2015]

Όσο και να φαντάζει ο τίτλος αυτού του άρθρου υπερβολικός, αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα για την σημερινή Ελλάδα. Ας δούμε συνοπτικά, λίγα σημεία για το «κόστος» παραμονής στο ευρώ:

ΠΡΩΤΟΝ: ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ-ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΥΦΕΣΗ-ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ

Η Ελλάδα για να μηδενίσει ένα πρωτογενές έλλειμμα 8% του ΑΕΠ (ας δεχτούμε ότι ήταν τόσο το 2009), χρειάστηκε να θυσιάσει 25% του ΑΕΠ της και η πραγματική ανεργία να υπερβεί το30%. Δηλαδή, για κάθε μονάδα διόρθωσης και δημοσιονομικής προσαρμογής του πρωτογενούς ελλείμματος, είχαμε περίπου 3% υποχώρηση του ΑΕΠ. Σήμερα, το 2015 έχει παρουσιαστεί πάλι έλλειμμα, τουλάχιστον 1% του ΑΕΠ. Αν πάμε σε πλεονάσματα, της τάξης του 3%, σταδιακά τα επόμενα χρόνια (π.χ. 1% το 2015, 2% το 2016 κλπ), ποιος μπορεί να αποδείξει ότι δεν θα υπάρξει η ίδια πορεία; Γιατί να μην υπάρξει περαιτέρω ύφεση (χονδρικά) 12%; Έπαψε ως δια μαγείας να ισχύει ο περίφημος «πολλαπλασιαστής» κλπ. Και γνωρίζουμε καλά, ότι με αυτόν τον τρόπο ότι η νέα ύφεση θα γεννάει νέα μέτρα κλπ .

Είναι αλήθεια ότι αυτή την στιγμή υπάρχουν δύο ευνοϊκοί λόγοι, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικονομία, η πτώση των τιμών του αργού πετρελαίου και η πολιτική της Ε.Κ.Τ. που οδηγεί και σε υποτίμηση του ευρώ. Ήδη όμως ως οικονομικό έτος, το 2015 (λόγω οικονομικοπολιτικής εγχώριας συγκυρίας έχει χαθεί, ενώ είναι βέβαιο ότι σε σύντομο ορίζοντα (ενός- δύο ετών) οι παράγοντες αυτοί θα αρθούν, με αρνητικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία, και γενικότερα για την ζώνη του ευρώ.

Ακόμη δηλαδή και στο πιο ευνοϊκό σενάριο, μπορεί η ύφεση να είναι μικρότερη από 12%, αλλά η οποιαδήποτε ανάπτυξη αποκλείεται. Αντίθετα θα παραμείνει ο αποπληθωρισμός, ενώ ως κύρια πολιτική ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας η εσωτερική υποτίμηση, η οποία θα ενταθεί. Εν ολίγοις, η παραμονή στο ευρώ συνιστά αυτοκτονία.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η ΧΩΡΑ, -ΑΙΩΝΙΑ- ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ

Είναι σαφές ότι αν δεν υπάρξει ένα σημαντικό άθροισμα (πληθωρισμού και ρυθμού ανάπτυξης) ο λόγος χρέους προς το ΑΕΠ, δεν μεταβάλλεται, όσο χαμηλά και αν κινηθούν τα επόμενα χρόνια τα επιτόκια δανεισμού. Κάτι τέτοιο όμως, δεν είναι δυνατόν, όχι μόνο εξ αιτίας της πολιτικής των πρωτογενών πλεονασμάτων που οδηγούν πιο βαθιά στην ύφεση, αλλά και εξ αιτίας της απώλειας της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας λόγω της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα. Άλλωστε η είσοδος στο ευρώ –όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές και δεν θα σταματήσουμε να επαναλαμβάνουμε- είναι αυτή που οδήγησε στην δίδυμη χρεοκοπία, παραγωγική και δημοσιονομική. Συνεπώς, ακόμη και αν υπάρξει μια νέα ελάφρυνση-αναδιάρθρωση του χρέους, η μοίρα και αυτής της αναδιάρθρωσης, δεν θα είναι καλύτερη από αυτήν του 2012.

ΤΡΙΤΟΝ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΦΡΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΚΑΙ ΓΕΡΝΑΕΙ, Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΤΑΙ.

Ακόμη και αν η κατάσταση μπορούσε να σταθεροποιηθεί (πράγμα που αποκλείεται για τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια) η πληγή της ανεργίας δεν θα έκλεινε.

Αντίθετα, θα συνεχίζονταν οι υπάρχουσες τάσεις: α) αντικατάσταση της σταθερής και οκτάωρης εργασίας από υποαπασχόληση, πράγμα που (ψευδώς) σήμερα δείχνει σταθεροποίηση στην απασχόληση, -δηλαδή ίδια ποσοστά ανεργίας, ενώ στην πραγματικότητα η σταθερή εργασία μειώνεται-. β) Πτώση μισθών. γ) μετανάστευση των «καλύτερων» στο εξωτερικό, αύξουσα αιμορραγία νεολαίας και επιστημονικού δυναμικού. δ)Εξ ‘ αιτίας της μετανάστευσης αλλά και της τραγικής μείωση γάμων-γεννήσεων λόγω φτώχειας, δραματική επιδείνωση της πυραμίδας ηλικιών. ε) Η Ελλάδα προσπαθεί να στηριχθεί στο όλο και μικρότερο κόστος εργασίας ως μοναδικό πλεονέκτημα στη ζώνη του ευρώ. Κάποιοι τομείς έντασης και ανειδίκευτης εργασίας επιβιώνουν, η χώρα μετατρέπεται σε ζώνη φτηνής εργασίας, μέσα στον καταμερισμό του ευρώ, αλλά δυστυχώς, χωρίς να λύνεται το ζήτημα της ανεργίας. Έχουμε δηλαδή «αφρικανοποίηση» και όχι «κινεζοποίηση».

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ήδη δημόσια σχολεία και νοσοκομεία βρίσκονται κοντά στο σημείο τήξης. Δεν αποκλείεται από φέτος, ένστολοι εκπαιδευτικοί και ιατροί, αντί να κάνουν θητεία, να μπαλώνουν τρύπες στην εκπαίδευση και στην υγεία. Π.Χ.: Σε δημοτικά, λύκεια και γυμνάσια απαιτούνται 28000!!! διορισμοί. Αν παραμείνουμε στο ευρώ, θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική, οπότε γυρνάμε στην προπολεμική εποχή και στο αλληλοδιδακτικό σχολείο.

Αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα τείνει να καταρρεύσει, αφού σύντομα πλησιάζουμε τον λόγο 1:1 σε εργαζόμενους, ενώ οι ημιαπασχολούμενοι που προσμετράμε σε κανονικά εργαζόμενους αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Συνεπώς λείπουν θέσεις εργασίας που μετριούνται πλέον σε εκατομμύρια.

ΠΕΜΠΤΟΝ: ΔΙΑΛΥΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΜΟΝΙΜΟΙ ΕΠΑΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΝΤΡΑΓΚΙ, ΟΛΟΣΧΕΡΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, - ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ….

Παρά τα όσα λέγονται για τους «κακούς» εύπορους έλληνες που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό κλπ, ενώ βέβαια στα ιερά και στα όσια της Ε.Ε. είναι η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, η αλήθεια είναι άλλη. Τα δάνεια του κατασκευαστικού «θαύματος» της χρυσής εποχής του ευρώ, στηρίχτηκαν σε δανεισμό των τραπεζών από το εξωτερικό, κύρια σε ξένους καταθέτες (φυσικά πρόσωπα) που είχαν τις αποταμιεύσεις τους σε ελληνικές τράπεζες λόγω καλών επιτοκίων. Αυτά τα κεφάλαια έφυγαν πρώτα, λόγω του υψηλού ρίσκου της κρίσης. Ακολούθησαν κεφάλαια επιχειρήσεων και λόγω ρίσκου, αλλά και λόγω αλλαγής-μεταφοράς έδρας στην αλλοδαπή, που προέρχεται από το ότι ήταν αδύνατον να χρηματοδοτηθούν από το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, ήρθαν οι «εύποροι έλληνες», που αφού αγόρασαν ένα σπίτι χρυσό και το βλέπουν μολυβένιο, αφού έχουν πάθει το κάζο του χρηματιστηρίου, προσπαθούν και αυτοί να σώσουν τις όποιες αποταμιεύσεις τους, στέλνοντας τις καταθέσεις τους είτε σε τράπεζες της αλλοδαπής, είτε στον πάτο της γλάστρας, στην βεράντα του διαμερίσματός τους.

Από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα λείπουν τουλάχιστον 100 δις ευρώ καταθέσεις, που «καλύπτονται» από την Ε.Κ.Τ.. Είναι απίθανο πλέον, ξένοι αποταμιευτές να ξαναεμπιστευθούν την Ελλάδα. Η εγχώρια αποταμίευση επίσης, είναι αδύνατον να καλύψει το κενό, χωρίς επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, μια που η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι απελπιστική. Άλλωστε η «ισχυρή» Ελλάδα, ήταν η μόνη χώρα της Ζ.Ε., που είχε όλη την πρώτη χρυσή δεκαετία της ΟΝΕ, αρνητική καθαρή αποταμίευση.

Άρα δεν είναι εφικτό να υπάρξει υγιές τραπεζικό σύστημα που να μπορεί να χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις και να δημιουργήσει την ρευστότητα, που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία.

ΕΚΤΟΝ: ΜΟΝΙΜΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΝΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Mια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση όπως η Ελλάδα για να βγεί από την κρίση χρειάζεται επεκτατική πολιτική συνδυάζοντας την νομισματική επέκταση, τις δημόσιες επενδύσεις και την διόρθωση της ακριβής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Επίσης μια αδύναμη παραγωγικά χώρα όπως η πατρίδα μας, χρειάζεται βιομηχανική και εμπορική πολιτική.

Οι δύο τελευταίες πολιτικές απαγορεύονται λόγω συμμετοχής στην Ε.Ε.. Η νομισματική επέκταση και η συναλλαγματική πολιτική δεν είναι εφικτή λόγω συμμετοχής στην ΟΝΕ, ενώ ούτε μια αύξηση της ρευστότητας δεν είναι εφικτή (λόγω των συνθηκών που επικρατούν στο τραπεζικό σύστημα και περιγράψαμε παραπάνω). Επί της ουσίας, μια χώρα που ανήκει την ΟΝΕ και βρίσκεται σε τέτοια κρίση μπορεί να ξεφύγει από την λιτότητα, μόνο αυξάνοντας το δημόσιο έλλειμμα και κατά συνέπεια το δημόσιο χρέος, κάνοντας δηλαδή επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Όπως είναι κατανοητό, αυτό, είναι ανέφικτο για την Ελλάδα. Άρα η πρόταση: «έξοδος από την λιτότητα και παραμονή στο ευρώ» στερείται νοήματος.

ΕΒΔΟΜΟΝ: ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ, ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ…

Ενώ η χώρα θα «σταθεροποιείται» στο ευρώ, ο ξένος παράγοντας θα ενισχύεται οικονομικά και πολιτικά. Καθώς τα έσοδα του δημοσίου θα μειώνονται από την ύφεση και μακροπρόθεσμα από τις ιδιωτικοποιήσεις, όλο και περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις θα απαιτούνται, μέχρι να ξεπουληθούν τα πάντα. Η πολυετής υποταγή στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο θα δημιουργήσει αμνησία για την λεγόμενη δημοκρατία (έστω και για αυτή που ο Καστοριάδης έχει ορθώς χαρακτηρίσει ως φιλελεύθερη ολιγαρχία) την οποιαδήποτε εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Η χώρα θα μετατραπεί σε οιονεί προτεκτοράτο, που για να σωθεί θα χρειάζεται ξένη εισβολή….

_________________

*Πηγή: sxedio-b.gr

Γκάλμπρεϊθ: «Η ελληνική κυβέρνηση ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει»

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ   

Έκπληκτος με την ευρωπαϊκή έλλειψη κατανόησης προς την Ελλάδα δηλώνει ο διεθνούς φήμης Αμερικανός Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ σε συνέντευξη του στη βελγική εφημερίδα Le Soir. Τίτλος της συνέντευξης: «Η ελληνική κυβέρνηση ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει». Ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει ότι η Αθήνα έχει δίκιο να αρνείται τη συνέχιση μίας αντιπαραγωγικής πολιτικής και προειδοποιεί την Ευρώπη για τις συνέπειες ενός «Grexit»....

Αναλυτικότερα ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει τα εξής:

«Ήμουν στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου, όταν η νέα κυβέρνηση παρουσίαζε το πρόγραμμά της στο Κοινοβούλιο. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την έλευση στην εξουσία μία πολιτικής δύναμης τελείως καινούργιας και την έκλειψη του “δικομματισμού” που κυβερνούσε επί τόσα χρόνια την Ελλάδα, γραφεί ο αναγνωρισμένος οικονομολόγος στην Le Soir.

«Όταν η νέα κυβέρνηση έφτασε στις Βρυξέλλες τρεις ημέρες αργότερα, για τον πρώτο γύρο διαπραγματεύσεων, η συνάντηση υπήρξε ένα σοκ και για τις δύο πλευρές. Η Ευρώπη - ήταν καινούργιο για αυτήν - ανακάλυπτε μία λογική και αποφασιστική αντιπολίτευση, ενώ η πολιτική της ποτέ δεν είχε αμφισβητηθεί. Οι Έλληνες αντιπρόσωποι βρέθηκαν απέναντι σε ένα τοίχο, αποτελούμενο από άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας και δυσπιστίας, ακόμη και κάποιας αηδίας. Προσωπικά εκείνο που με εξέπληξε, ήταν στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο, ο βαθμός ασυνεννοησίας και έλλειψης κατανόησης», συνεχίζει.

Αναφερόμενος στην οικονομική πολιτική που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το 2010 και μετά ο Γκάλμπρέιθ σημειώνει: «Μα ποιες υπήρξαν οι συνέπειες; Έξι χρόνια οικονομικής ύφεσης, ένα ποσοστό ανεργίας στο 25% και άνω του 50% για τους νέους, η εξαθλίωση του συστήματος υγείας, η εκτίναξη της φτώχειας κτλ… Επομένως, προτεραιότητα είναι η ανάκαμψη της οικονομίας και η δημιουργία θέσεων εργασίας». «Εάν μειώσετε τους μισθούς, βυθίζετε την οικονομία σε σπιράλ αποπληθωρισμού και ευνοείτε τη μαύρη εργασία, με αποτέλεσμα να μειωθεί η φορολογική βάση και τα έσοδα του κράτους και της κοινωνικής ασφάλειας», προειδοποιεί.

«Δεν υπάρχει στην Ευρώπη τέτοιο προηγούμενο απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, τελείως έξω από τους κανόνες και τα πρότυπα της Ε.Ε. και των κανόνων που προβάλλει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας. Όσο για τις συντάξεις, τις χαρακτήρισαν γενναιόδωρες και παραδέχομαι ότι ορισμένες πτυχές του συστήματος είναι απορριπτέες. Αλλά μετά από τη “θεραπεία” που επέβαλλε η Ε.Ε., το 44% των συνταξιούχων στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Όπως επαναλαμβάνει η Αθήνα, το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν πάσχει από τη γενναιοδωρία του, αλλά από την οικονομική ύφεση και την ανάπτυξη της μαύρης εργασίας. Τέλος, είναι παράλογο να αρνείται κανείς να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία;», αναρωτιέται ο Αμερικανός οικονομολόγος.

Συνεχίζοντας ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει ότι η εσωτερική υποτίμηση δεν δούλεψε. «Χρειάζεται άλλη στρατηγική ανάπτυξης και τόνωσης της ελληνικής οικονομίας. Αλλά το να παραδεχτεί η Ευρώπη την αποτυχία των σχεδίων προσαρμογής, είναι πολύ προβληματικό. Ιδού η απάντηση: Οι αρχικές συνθήκες ήταν χειρότερες από εκείνο που νομίζαμε, θεραπεία δεν εφαρμόστηκε με αρκετή αποφασιστικότητα, πρέπει να είστε υπομονετικοί, η στρατηγική θα αποφέρει σύντομα αποτελέσματα. Και για να μην απαντήσει η Ε.Ε. επί της ουσίας, ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση πολύ λεπτομερή σχέδια, των οποίων η σύνταξη, ακόμη και από την πλέον οργανωμένη διοίκηση, θα ζητούσε μήνες. Υπήρξε και προσπάθεια αποδόμησης των ελληνικών προσπαθειών και απόπειρα απονομιμοποίησης του Γιάνη Βαρουφάκη».

Ερωτηθείς τέλος ποια είναι τα πιθανά σενάρια, εφόσον η παρτίδα τελειώνει, ο Γκάλμπρεϊθ τονίζει: «Τρεις είναι οι πιθανότητες:Πρώτον, η κυβέρνηση Τσίπρα πέφτει, πριν ή ύστερα από την υποχώρηση. Το πρόβλημα θα εξαφανιζόταν προσωρινά, ώσπου να επαναστατήσει μία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι όμως πολύ απίθανο. Η ελληνική κυβέρνηση, ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει. Δεύτερον, μία συμφωνία που θα σέβεται τις κόκκινες γραμμές και που θα επέτρεπε την συνύπαρξη πολλών μοντέλων εντός της Ε.Ε. Μία χώρα, δύο συστήματα , θα μπορούσαμε να πούμε, με την προϋπόθεση ότι η Ε.Ε. επεδείκνυε περισσότερη ιδεολογική ευελιξία από την Κίνα. Τρίτον, να ωθηθεί η Ελλάδα σε στάση πληρωμών, της οποίας οι συνέπειες είναι σκοτεινές…».

______________

Από το TVXS

Πελοποννησιακά Θέματα: ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙΟ ΠΛΟΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛ...

Πελοποννησιακά Θέματα: ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙΟ ΠΛΟΙΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛ...:   ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ  //  ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ  

 Το Προϊστορικό Παυλοπέτρι της Ελαφονήσου και η τροπική Πούντα. Πλοίο αγκυροβολεί πάνω ακριβώς από ...

Οι δέκα χώρες με τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονιών

   ΚΟΙΝΩΝΙΑ  

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κάθε 40 δευτερόλεπτα ένας άνθρωπος κάπου στον κόσμο αυτοκτονεί. Και παρ’ όλο που οι περισσότερες χώρες κρατούν χαμηλά τον αριθμό αυτοκτονιών, υπάρχουν κάποιες που βρίσκονται ψηλά σε αυτές τις δυσάρεστες στατιστικές…

Διαβάστε τα θλιβερά στατιστικά όπως αυτά αναφέρονται ανά έτος και φύλο των αυτόχειρων.

1. Γουιάνα (44,2 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 70,8% άντρες, 22,1 γυναίκες)

2. Βόρεια Κορέα (38,5 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 54,4 άντρες, 35,1 γυναίκες)

3. Νότια Κορέα (28,9 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 41,7% άντρες, 18% γυναίκες)

4. Σρι Λάνκα (28,8 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 46,4% άντρες, 12,8% γυναίκες)

5. Λιθουανία (28,2 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 51% άντρες, 8,4% γυναίκες)

6. Σουρινάμ (27,8 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 44,5% άντρες, 11,9% γυναίκες)

7. Μοζαμβίκη (27,4 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 34,2% άντρες, 21,1% γυναίκες)

8. Τανζανία (24,9 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 31,6 % άντρες, 18,3% γυναίκες)

9. Νεπάλ (24,9 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 30,1% άντρες, 20% γυναίκες)

10. Καζακστάν (23,8 άνθρωποι στις 100 χιλιάδες κάθε χρόνο. 40,6% άντρες, 9,3% γυναίκες)

____________
http://www.clickatlife.gr/taksidi/story/54184/oi-10-xores-me-ta-upsilotera-pososta-autoktonion

Θυμάται κανείς τον «Κάουφμαν» στην οδό Σταδίου;

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ
εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Το βιβλιοπωλείο «Κάουφμαν», κλειστό. Στην οδό Σταδίου, το 2012.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Περπάτησα πρόσφατα, για πολλοστή φορά, τη Σταδίου από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια και παρατηρούσα την πόλη σαν να ήταν κάτι ξένο προς εμένα. Είναι αυτή η Αθήνα που ξέρω; Από την πλατεία Συντάγματος και κάτω, κατά μήκος όλης της Σταδίου, η πόλη είναι πλήρως αποχυμωμένη. Δεν υπάρχουν σήματα από τα οποία να εμπνευστείς. Υπάρχουν μόνο αλλεπάλληλες ιστορίες παρακμής.

Το σκεφτόμουν πρόσφατα με αφορμή μία φωτογραφία του 1960. Γωνία Σταδίου και Καραγεώργη της Σερβίας και απέναντι το Μέγαρο Βούρου. Από τη μια, η ιστορική έδρα του βιβλιοπωλείου «Ελευθερουδάκης» και από την άλλη το ιστορικό καφενείο του «Ζαχαράτου». Τα επόμενα δύο χρόνια (1962-63) οι δύο γωνίες χάθηκαν, και τα ιστορικά κτίρια-πύλες στην πλατεία Συντάγματος, προς το Σύνταγμα, ανοικοδομήθηκαν.

Μαζί, όμως, χάθηκε εκείνο το μοναδικό πύκνωμα ατμόσφαιρας και η χωνεμένη στους πόρους της πόλης ιστορία, που μόνο ένα βιβλιοπωλείο ή ένα καφενείο, όπως ήταν ο «Ζαχαράτος», μπορεί να μεταδώσει.

Το ξανασκέφτηκα αργότερα, καθώς κατέβαινα τη Σταδίου, όταν λοξοδρομώντας στην Κοραή είδα το νέο σουβλατζίδικο, απέναντι από το σημείο όπου κάποτε υπήρχε το βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς» των αδελφών Πεχλιβανίδη. Είχα ήδη προσπεράσει το καμένο «Αττικόν», τη Marfin, τον κλειστό «Κάουφμαν». Τρία χρόνια τώρα, παγωμένη η εικόνα της παρηκμασμένης πόλης. Είναι ένα ξήλωμα της αστικής φυσιογνωμίας της Αθήνας. Και λίγο παρακάτω, τα βιβλιοπωλεία-στοκατζίδικα. Την οδό Σταδίου, την κάποτε περιώνυμη, αγαπημένη οδό των Αθηναίων από τον 19ο αιώνα, την ένιωθα αποστεωμένη, ημιθανή, χωρίς να μπορεί να έχει ένα ρόλο, ιστορικό, κοινωνικό, συνειρμικό.

Και αυτή η μεγάλη δύναμη των συνειρμών, που κάνουν το προσωπικό βίωμα στην πόλη τόσο ξεχωριστό, δεν είχε στην οδό Σταδίου την ορμή και την έμπνευση μιας πρωτογενούς σκέψης με πηγή ένα «σήμα» του δρόμου όπως ήταν σήμερα... Οι συνειρμοί έμεναν να λιμνάζουν σε στάσιμα νερά αλλοτινών εικόνων, διηγήσεων, φωτογραφιών και μιας διάχυτης επιθυμίας για «κάτι άλλο». Η οδός Σταδίου αναδύθηκε στα μάτια μου τόπος κενός, χωρίς φιλοδοξία, χωρίς όραμα, χωρίς αφηγηματική δύναμη. Ηταν τραυματικό. Γιατί είχε τη μορφή ενός πετρώματος, ασάλευτου, ενός κοιτάσματος χωρίς ανθρώπινους πόρους, χωρίς εκπλήξεις.

Ανακαλούσα τη μυρωδιά από το ξύλο που έντυνε τον παλιό «Κάουφμαν». Για πολλούς είναι ταυτόσημη του αστικού πολιτισμού, του ανοίγματος στον κόσμο, της δίψας για γνώση. Το τρίξιμο σε εκείνη τη σκάλα από το μικροσκοπικό ισόγειο μέχρι τον πρώτο όροφο με τη λογοτεχνία και τα λευκώματα συνοδεύει πλέον ως επιθανάτιος ρόγχος τις αναμνήσεις από την Αθήνα προ πέντε ετών. Η πόλη μοιάζει συντριμμένη στον χρόνο, ταπεινωτικά ηττημένη όχι τόσο από την οικονομική κρίση, αλλά από την επέλαση ενός άλλου πολιτισμού, ενός διαφορετικού αξιακού συστήματος, ενός άλλου εσμού ανθρώπων που σαν επήλυδες γέμισαν τα «κενά».

Είναι περίεργη η αίσθηση να περπατάς σήμερα στη Σταδίου και πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να μην υπάρχει τίποτε να σε συνδέει με την αστική παράδοση της πρωτεύουσας. Εχει συμβεί μία σημαντική ρωγμή. Ο,τι απέμεινε στέκεται σε ένα δίχτυ. Και αυτό που μπορεί κανείς να ονειρευτεί είναι στα όρια της ουτοπίας με την πεποίθηση πως η οδός Σταδίου δεν μπορεί να είναι έτσι.

http://www.kathimerini.gr/814282/article/politismos/polh/8ymatai-kaneis-tonkaoyfman-sthn-odo-stadioy

ΕΚΔΗΛΩΣΗ την ΤΡΙΤΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015 «Ο Μαρτυρικός θάνατος του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου».

  ΕΚΔΗΛΩΣΗ   

ΤΡΙΤΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2015, ΩΡΑ 18.30 

Φιλολογικό σαλόνι.

Ο κ. Κάρολος Μωραϊτης, δημοσιογράφος – συγγραφέας θα παρουσιάσει το βιβλίο του με τίτλο: 

«Ο Μαρτυρικός θάνατος του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου».

Θα ομιλήσουν : ο κ. Νίκος Βικέτος, Γεν. Γραμματέας της Ενώσεως Σμυρναίων, 

ο κ. Ηλίας Γιαννικόπουλος, διδάκτωρ Παν/μιου Εδιμβούργου και ο συγγραφέας.

Συμμετέχει η Βυζαντινή Χορωδία του Ι. Ναού Αγ. Παρασκευής Ν. Σμύρνης 

με βυζαντινούς Ύμνους, υπό τη Διεύθυνση του Χοράρχη κ. Άγγελου Σιώτου.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    ΝΕΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ   

Ο μαρτυρικός θάνατος του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου

Η συγκλονιστική αφήγηση του τούρκου αυτόπτη μάρτυρα, ταγματάρχη Οσμάν Φεϊζή, στο δημοσιογράφο της Ακροπόλεως Σταύρο Κουκουτσάκη: Ιστορικό ντοκουμέντο

Κάρολος Επ. Μωραϊτης
Λεξίτυπον, 2014
112 σελ.
Τιμή € 10,50



Ο Κάρολος Μωραΐτης, κερκυραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στην Φρεαττύδα του Πειραιά, τον Μάρτιο του 1956. Το 1974 τελείωσε το παλιό εξατάξιο γυμνάσιο του Κορυδαλλού και για τρία χρόνια παρακολούθησε μαθήματα λογοτεχνίας στο κέντρο σπουδών "Δολιανίτη", που λειτουργούσε τότε στην Αθήνα. Το 1979 γράφτηκε στην δημοσιογραφική σχολή "Όμηρος", από την οποία αποφοίτησε το 1981. Την ίδια χρονιά πέρασε στο δημοσιγραφικό χώρο και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως ρεπόρτερ στην εφημερίδα "Βραδυνή". Μετά την αναστολή έκδοσης του εν λόγω εντύπου, στις 4 Απριλίου 1989, προσελήφθη στην Ε.Ρ.Τ., στην οποία εξακολουθεί να εργάζεται μέχρι σήμερα. Παράλληλα με τη δημοσιογραφία ασχολείται και με την συγγραφή φιλολογικών, δημοσιογραφικών και καλλιτεχνικών βιβλίων. Είναι μέλος της Ε.Σ.Η.Ε.Α.


Βιβλια του συγγραφέα

(2014)  Ο μαρτυρικός θάνατος του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, Λεξίτυπον
(2013)  Από τον Γεώργιο Ουάσινγκτον στον Τζων Φιτζέραλντ Κένεντυ, Λεξίτυπον
(2012)  Η ζωή και η δολοφονία του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1824 - 1905, Λεξίτυπον
(2007)  Ιωάννης Δημακόπουλος, Πελασγός
(2002)  Εις Έλλην, Νέα Θέσις
(1998)  Έλλη, η τορπίλλη της ντροπής, Βασδέκης
(1996)  Σπύρος Λούης, Βασδέκης
(1993)  Ανδρέας Καβαφάκης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη
(1993)  Διονύσης Παπαγιαννόπουλος 1912-1984, Βασδέκης
Αλέξανδρος Καραμανλάκης, Εκδόσεις Γκοβόστη

(2010) Απόστολος Σάντας: Έτσι κατεβάσαμε τη σβάστικα από την Ακρόπολη, Λεξίτυπον [επιμέλεια]
(2003) Βελλιανίτης, Θεόδωρος, 1863-1933, Φυσιογνωμίες και λαϊκοί τύποι της παλαιάς Αθήνας, Βασδέκης [επιμέλεια]

21η Απριλίου

Ευστράτιος Παπάνης

Γεννήθηκα το 1969 και δε θυμάμαι τίποτα από τη δικτατορία. Μόνο στο σχολείο, που μουτζουρώναμε το φοίνικα στα σχολικά βιβλία και τη φρίκη των διπλανών, όταν πρόφερα Παπαδόκωλος, από άγνοια κι όχι από διάθεση για αντίσταση.

Παράξενο, αλλά τα σχολικά εκείνα βιβλία ήταν καλύτερα από τα σημερινά. Κι ας έδιναν σεξιστικά πρότυπα. Τι φαλλοκρατικό, αλήθεια, να μαγειρεύει η μητέρα για την οικογένεια της, λες και δε γίνεται όλο αυτό από αγάπη και μόνο..

Έκτοτε είδα χούντες πολλές να εγκαθιδρύονται: Γονείς, που μόνο δημοκρατία δε δίδαξαν στα παιδιά τους, συζύγους που δεν άκουσαν ποτέ τη γνώμη του / της συντρόφου, υπαλλήλους, που ύφαιναν το φασισταριό τους στους δύστυχους πελάτες και συναδέλφους, ιεραρχίες σε πανεπιστήμια και φορείς, που μίαιναν παρά δίδασκαν φοιτητές, συναισθηματικές απολυταρχίες, που κατάπιναν κάθε αναπνοή στη σχέση, χούντες ζοφερές παντού γύρω. Venceremos που έκρυβαν την ιαχή της φιλαυτίας.

Μα πάνω από όλα σιχάθηκα τη δικτατορία της υποκρισίας που τελμάτωσε κάθε εξέλιξη.

Επέτειος σήμερα και ο φασισμός κυριαρχεί γύρω μου. Γιατί δεν είναι πολιτική ιδεολογία, αλλά έλλειψη παιδείας και σεβασμού. Είναι το ζώο που αυτοσυντηρείται και όχι ο πολιτισμός.

Το δικό μου Πολυτεχνείο είναι η απαξίωση κάθε αυθεντίας. Η δική μου εξέγερση είναι η απαγκίστρωση από τη γνώμη των άλλων. Η δική μου πάλη είναι ο αποτροπιασμός για την κοινωνία, όπως μου επιβάλλεται. Και η μόνη ελπίδα είναι τα παιδιά, που θα την αναλάβουν. Την αηδιαστική αυτή κληρονομιά, που, όσο υπάρχει αγάπη, θα συντηρεί και την προσδοκία μιας αλλαγής.

Ψάξτε τους ενόχους για κάθε δεσποτεία και με φρίκη θα δείτε στο εδώλιο τον εαυτό σας. Τον δικό μου μέμφομαι, που δεν κατάλαβε νωρίτερα την πλάνη. Τον δικό μου λοιδορώ για τις δικτατορίες που έχτισε ή ανέχτηκε μέχρι τώρα...

_____________

https://www.facebook.com/groups/461157044041431/463551917135277/?notif_t=group_activity