Εφημερίδα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έντυπη περιοδική έκδοση της οποίας η περιεχόμενη ύλη αφορά κατά πλειονότητα ειδησεογραφία τρεχόντων γεγονότων της περιόδου στην οποία εκδίδεται (ημερήσια, εβδομαδιαία κ.λπ.). Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά από το έντυπο περιοδικό. Το σύνολο των εφημερίδων και περιοδικών ονομάζεται γενικότερα Τύπος διακρινόμενος ανάλογα σε "ημερήσιο τύπο", "εβδομαδιαίο τύπο" κ.λπ. ή "περιοδικό τύπο", ειδικότερα για τα περιοδικά. Οι εφημερίδες, όπως ομοίως και τα περιοδικά συγκαταλέγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σήμερα με την ηλεκτρονική τεχνολογική εξέλιξη απαντάται και το είδος της "ηλεκτρονικής εφημερίδας". Οι εφημερίδες απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών είτε με ειδησεογραφία γενικού περιεχομένου είτε ειδικού, λαμβάνοντας ανάλογους χαρακτηρισμούς, π.χ. πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές κ.λπ. [Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια]

"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος........

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.............Νίκος Μπελογιάννης

Μετάφραση (Translate)

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Νίκος Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο




Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από μικρή ηλικία εντάχθηκε στο ΚΚΕ και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία στα χρόνια της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με άλλους αριστερούς κρατουμένους. Το 1943 κατάφερε να δραπετεύσει και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο στο πλευρό του Άρη Βελουχιώτη.Κατά τον Εμφύλιο πόλεμο που επακολούθησε ήταν Πολιτικός Επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού και μετά την ήττα ήταν ένας από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν τη χώρα το 1949.Τον Ιούνιο του 1950 επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα με σκοπό να ξαναφτιάξει τις οργανώσεις του παράνομου τότε ΚΚΕ στην Αθήνα, που είχαν διαλυθεί από τις συλλήψεις πολλών στελεχών του και από το φόβο.Στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 συλαμβάνεται σ'ένα από τα κρυσφηγετά του στην οδό Πλαπούτα, ο Νίκος Μπελογιάννης, που είχε έρθει παράνομα από το εξωτερικό στην Ελλάδα πριν από ένα χρόνο. Τρεις μέρες μετά τη σύλληψη του Μπελογιάννη, συλλαμβάνεται και η συντροφός του Έλλη Παπά, αδερφή της Διδώς Σωτηρίου. Οι συλληφθέντες συνολικά ξεπέρασαν τους 90, ένας νέος κύκλος κρατικής τρομοκρατίας είχε ξεκινήσει. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και ο διαπρεπής ιστορικός Γιάννης Κορδάτος για κατασκοπία.Κι αυτό γιατί σύχναζε στο καφενείο Ζαχαράτου στο Σύνταγμα, όπου σύχναζαν και απόστρατοι αξιωματικοί και "έστηνε" αυτί για ν'ακούει τις καφενειακές συζητήσεις τους! Ο παραλογισμός της δεξιάς έχει φτάσει στο ύψιστο σημείο του.Εντωμεταξύ στις 9 Σεπτεμβρίου 1951 γίνονται βουλευτικές εκλογές, στις οποίες πρώτο κόμμα βγαίνει ο Ελληνικός Συναγερμός του Παπάγου, αλλά κυβέρνηση σχηματίζεται από το κόμμα του κεντρώου Πλαστήρα με την βοήθεια των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου. Κι ενώ η νέα κυβέρνηση είναι να ορκιστεί στις 27 Οκτωβρίου, ξαφνικά αρχίζει η δίκη του Μπελογιάννη και των 93 συντρόφων του, οχτώ μέρες νωρίτερα στο έκτακτο στρατοδικείο που στεγάζεται στο Αρσάκειο. Είναι προφανές ότι το παρακράτος θέλει να προλάβουν την κυβέρνηση Πλαστήρα, ο οποίος δύο χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου θέλει να σταματήσει αν όχι τους διωγμούς των κομουνιστών, τουλάχιστον τις εκτελέσεις.

Ένας από τα μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, ο μετέπειτα δικτάτορας την 21η Απριλίου 1967, ως έκτακτος στρατοδίκης. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ήταν ο μοναδικός από τους στρατοδίκες που ψήφισε ενάντια στην θανατική καταδίκη του Μπελογιάννη. Η απόφαση του εκτάκτου στρατοδικείου, που δικάζει με το νόμο 509 (που θεωρούσε εγκληματική οργάνωση το ΚΚΕ και το είχε κηρύξει παράνομο) εκδίδεται ξημερώματα της 16ης Νοεμβρίου του 1951. Από τους 93 κατηγορούμενους, οι 12 καταδικάζονται σε θάνατο, αναμεσά τους και η Έλλη Παππά, η σύζυγος του Μπελογιάννη.Μετά την διεθνή κατακραυγή που ακολούθησε, ο Πλαστήρας δηλώνει ότι η απόφαση δε θα εκτελεστεί. Στη δίκη αυτή όμως αποφασίζεται ο Μπελογιάνης και ορισμένοι άλλοι κατηγορούμενοι να παραπεμφθούν σε νέα δίκη με τη βαρύτερη κατηγορία της κατασκοπείας, με στόχο να αναιρεθεί η αμνηστία που υποχρεώθηκε να του δώσει. Εν τω μεταξύ στις 14 Νοεμβρίου 1951 βρίσκονται παράνομοι ασύρματοι στις περιοχές Καλλιθέας και Φαλήρου, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους στρατοδίκες, για επιστράτευση του νόμου περί κατασκοπείας. Έτσι ο Μπελογιάννης και οι άλλοι κατηγορούμενοι προσάγονται σε νέα δίκη. Η δεύτερη αυτή δίκη αρχίζει στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών. Ο Μπελογιάννης αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες και πρόβαλε τις πατριωτικές του ενέργειες κατά τη διάρκεια της κατοχής. Η απολογία του στη δεύτερη δίκη έχει μείνει σαν ένα φλογερό ντοκουμέντο θάρρους:
«Την ευθύνη για το ότι η ελληνική γη είναι σπαρμένη με τάφους και ερείπια, τη φέρουν μόνο οι ξένοι ιμπεριαλιστές και οι έλληνες υπηρέτες τους.»
«Εμείς πιστεύουμε στη ορθότητα της θεωρίας, που γέννησαν τα μυαλά των πιο πρωτοπόρων ανθρώπων. Και το νόημα του αγώνα μας είναι η θεωρία αυτή να γίνει πραγματικότητα τόσο για την Ελλάδα όσο και για όλο τον κόσμο.»
«Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι αυτό και τη ζωή μας.»
Η απόφαση εκδίδεται την 1η Μαρτίου 1952 και είναι η αναμενόμενη. Οχτώ καταδικάζονται σε θάνατο, είναι οι Ν.Μπελογιάννης, Δ.Μπάτσης, Ε.Παππά, Η.Αργυριαδης, Ν.Καλούμενος, Χ.τουλιάτος, Μ.Μπιομπιάνος και Λαζαρίδης. Η ποινή της Έλλης Παππά θα μετατραπεί σε ισόβια εντός του στρατοδικείου λόγω πρόσφατης μητρότητας. Αργότερα θα δωθεί χάρη απ'το Συμβούλειο Χάριτων στους Τουλιάτο, Μπιομπιάνο και Λαζαρίδη.Την επομένη της έκδοσης της απόφασης για την καταδίκη σε θάνατο του Μπελογιάννη, η εφημερίδα "Το Βήμα" συνοδεύει το σχετικό ρεπορτάζ με μια εκπληκτική φωτογραφία. Ο άνθρωπος που μόλις πληροφορήθηκε απ'τους δήμιους του πως πρόκειται να πεθάνει, κοιτάει χαμογελαστός τους στρατοδίκες παίζοντας στο χέρι του ένα γαρύφαλλο. Στο εξής ο Μπελογιάννης θα είναι "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο". 

Έτσι ονόμασε τον πίνακα που ζωγράφισε ο Πάμπλο Πικάσο με βάση την παραπάνω ιστορική φωτογραφία. 
Ο φωτορεπόρτερ που την "τράβηξε", Δήμος Σακελλαρίου αφηγείται:" Στριφογύριζε ο Μπελογιάννης στο χέρι του ένα γαρύφαλλο, και χαμογελούσε σα να'λεγε στους δικαστές: Χαμογελάστε κι εσείς αν μπορείτε."Η φωτογραφία θα κάνει το γύρο του κόσμου, και με την βοήθεια του Πικάσο το χαμόγελο του Μπελογιάννη θα γίνει το δεύτερο, μετά από αυτό της Τζιοκόντα, διάσημο χαμόγελο σ'ολόκληρη την ιστορία της τέχνης.Δεν προλαβαίνουν να τον σκοτώσουν και ο Μπελογιάννης είναι κιόλας ένας διεθνώς γνωστός ήρωας. Μέσα σε μια βδομάδα, η κυβέρνηση Πλαστήρα παίρνει 250.000 τηλεγραφήματα απ'όλον τον κόσμο, με τα οποία σχεδόν όλοι οι επώνυμοι της γης ζητούν την σωτηρία του. Ο στρατηγός Ντε Γκωλ είναι ανάμεσα στους πρώτους, σχεδόν όλες οι προσωπικότητες της γαλλικής πολιτικής σκηνής, 159 βουλευτές απ'την Αγγλία και των δυο κομμάτων, ο Πωλ Ελυάρ, ο Ζαν Κοκτώ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, ο Τσάρλι Τσάπλιν, ο Πάμπλο Πικάσο και χιλιάδες άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι απ'όλον τον κόσμο προσπαθούν να σώσουν τον Μπελογιάννη. Ακόμα κι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδωνος θα δηλώσει: "Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή." Ούτε αυτά τα λόγια θα συγκινήσουν τους σφαγείς.Από την άλλη, η Φωνή της Αμερικής "θριαμβολογεί": "Η δίκη αυτή είναι από τα σπουδαιότερα παγκόσμια γεγονότα τα οποία εσημειώθηκαν κατά τον Φεβρουάριο του 1952. Αποτελεί δίδαγμα διά τον ελεύθερο κόσμον. Αποδεικνύει ότι τα απανταχού κομουνιστικά κόμματα δεν εμπνέονται από πολιτικούς σκοπούς, αλλά αποτελούν οργανώσεις κατασκοπείας" Το 1952 που λέγονται αυτά, ο ψυχρός πόλεμος περνάει την πρώτη και θερμότερη φάση του κι ο Μπελογιάννης θα είναι από τα πρώτα θυματά του. Η συνεργασία των Αμερικάνων με το παρακράτος θα είναι καθοριστική στην πραγμάτωση της εκτελεσής του στις 30 Μαρτίου 1952.
Η εκτέλεσηΟι Κυριακές είναι για τον Κύριο, όχι για τον Χάρο. Τις Κυριακές δε γίνονται εκτελέσεις. Τις Κυριακές, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που εκτελεί τις θανατικές αποφάσεις των δικαστηρίων, παν στην εκκλησία. Μια εκτέλεση που γίνεται νύχτα θεωρείται δολοφονία. Οι εκτελέσεις γίνονται ευθύς μετά την ανατολή του ήλιου , ώστε να μπορέσει ο μελλοθάνατος να δει το φως της μέρας για τελευταία φορά.Είναι Κυριακή, 30 Μαρτίου 1952. Στις 3 και 20 μετά τα μεσάνυχτα ξεκινάει απ'τις φυλακές της Καλλιθέας η πομπή του θανάτου. Μπελογιάννης, Μπάτσης, Αργυριάδης, Καλούμενος. Τέσσερις "εχθροί της πατρίδας" πρέπει να πεθάνουν γιατί πολύ αγάπησαν την πατρίδα. Σε λιγότερο από μια ώρα, στις 4 και 10, όλα έχουν τελειώσει για τους "προδότες". Ο ήλιος θέλει κάπου δυο ώρες ακόμα να βγει. Η εκτέλεση θα γίνει υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων!Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από άνδρες της ΕΣΑ. Πυρ! Κι οι τέσσερις, ημέρα Κυριακής, χωρίς να δουν το φως του ήλιου για τελευταία φορά, ξεκινούν για τον άλλο κόσμο από μια αλάνα κοντά στη μάντρα του νοσοκομείου "Σωτηρία", σχεδόν δίπλα στο πεντάγωνο.Θα μαζέψουν βιαστικά τα πτώματα, θα τα θάψουν στα γρήγορα, θα πλύνουν τα χέρια τους και θα παν στην εκκλησία να κάνουν το σταυρό τους σαν καλοί χριστιανοί που εκτέλεσαν το ελληνικό και χριστιανικό καθήκον τους.Αυτή η εκτέλεση και μόνο, με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε, με τον τρόπο που έγινε, δείχνει πως τούτος ο τόπος είναι καταδικασμένος σε θάνατο
*Πηγή: ΙΣΤΟΡΙΑ (ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ από τον Βασίλη Ραφαηλίδη.
**http://www.naxosblogs.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου