Εφημερίδα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έντυπη περιοδική έκδοση της οποίας η περιεχόμενη ύλη αφορά κατά πλειονότητα ειδησεογραφία τρεχόντων γεγονότων της περιόδου στην οποία εκδίδεται (ημερήσια, εβδομαδιαία κ.λπ.). Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά από το έντυπο περιοδικό. Το σύνολο των εφημερίδων και περιοδικών ονομάζεται γενικότερα Τύπος διακρινόμενος ανάλογα σε "ημερήσιο τύπο", "εβδομαδιαίο τύπο" κ.λπ. ή "περιοδικό τύπο", ειδικότερα για τα περιοδικά. Οι εφημερίδες, όπως ομοίως και τα περιοδικά συγκαταλέγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σήμερα με την ηλεκτρονική τεχνολογική εξέλιξη απαντάται και το είδος της "ηλεκτρονικής εφημερίδας". Οι εφημερίδες απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών είτε με ειδησεογραφία γενικού περιεχομένου είτε ειδικού, λαμβάνοντας ανάλογους χαρακτηρισμούς, π.χ. πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές κ.λπ. [Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια]

"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος........

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.............Νίκος Μπελογιάννης

Μετάφραση (Translate)

athens

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ - ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ - ΑΣ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ


ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ - ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ



ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΑΣ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
ΑΣ ΤΡΟΜΑΞΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ
ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ


Κι αν μέναμε εκεί;
Αλήθεια πως αντιδράς σε ένα σκηνικό προαναγγελθέντος θανάτου;
Σηκώνεις τα χέρια ψηλά; Κρύβεις το κεφάλι στην άμμο; Ελπίζεις στον από μηχανής Θεό;
Βαυκαλίζεσαι με αντικατοπτρισμούς οάσεων;
Γιατί σε αυτούς που σε πούλησαν, σε αυτούς που σε ξεπούλησαν, εισπράττοντας τα …..μεγάλα τα μεσιτικά τους, το …ξέρεις ότι το …ξέρω ότι ΔΕΝ ….ελπίζεις! 
Όχι, μην μου λες ψέματα। Μπορούμε να κρύψουμε με αμήχανες σιωπές τις πραγματικότητες των γεγονότων, μπορούμε σπάμε το puzzle σε μικρά διαχειρίσιμα κομματάκια, μπορούμε να σαλαμοποιουμε την πραγματικότητα, και να χαϊδεύουμε μπας και γιγαντωθούν τις ψευδαισθήσεις, αλλά….. Αλλά είναι μεγάλος, τεράστιος ο δράκος τους για να κρυφτεί πίσω από χάρτινα δάχτυλα και πίσω από τους μιντιακούς καραγκιοζομπερντέδες.

Τι έχεις; Τι έχω; Τι έχουμε; Μόνο Εμάς έχουμε!
Κι απέναντι μας, κοινοβουλευτικές δικτατορίες, μιντιακές δικτατορίες, μεσίτες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος μας. Μεσίτες της ζωής μας.
Τα στρατεύματα τους, να βομβαρδίζουν με σφαίρες καμωμένες από φόβο, με κάτι λίγο από ελπίδα-ίσα για το καρότο για να μην τσινήσει το γαϊδούρι στο μαστίγιο- και μπόλικη σαντιγί «ευνομίας», «υπακοής στους δημοκρατικούς κανόνες», άμετρης, κακογουστης ηθικολογίας, και χυδαίας πατριδοκαπηλίας. Για το καλό μας…ώσπου τρελάθηκε στο τέλος το μυαλό μας….

Έχουν βρει, τις …λύσεις Τους.
Έχουν βρει, την …. «νομιμοποίηση» για να επιβάλλουν τις λύσεις Τους.
Έχουν βρει, την …φόρμουλα για να μας επιβάλλουν τις λύσεις Τους.
Εμάς μας χρειάζονται σαν ντεκόρ του έργου που παίζεται εδώ και καιρό μπροστά στα «έκπληκτα» (;;;;;) μάτια μας.

Αυτοί είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για όλα αυτά;
ΌΧΙ! Την μεγάλη ευθύνη, την ιστορική ευθύνη, την είχαμε, την έχουμε και θα την έχουμε ΠΑΝΤΑ εμείς.
Εμείς επαναπαυτήκαμε, εμείς τους τα επιτρέψαμε όλα αυτά, εμείς υπήρξαμε βολικά υποχείρια τους, εμείς υπήρξαμε ανάξιοι εραστές του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος μας.
Η ευθύνη δική Μας. Η δύναμη δική Μας. Η Ζωή δική Μας.

Κι αν μέναμε Εκεί; Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα στις 23 του Φλεβάρη;
Μην με ρωτήσεις να σου πω το …μετά; Δεν το ξέρω. Ο δρόμος, δεν είναι χαραγμένος, δεν είναι …έτοιμος, δεν είναι εύκολος. Τον δρόμο έχουμε την ευθύνη να τον ψηλαφίσουμε, να το ανοίξουμε, να τον φτιάξουμε αλλά και να τον περπατήσουμε Εμείς. Με την βηματησιά μας…. Βήμα, βήμα. Πόντο, πόντο.

Κι αν μέναμε Εκεί;
Μην με ρωτήσεις να σου πω το …μετά; Δεν το ξέρω. Και χαίρομαι που δεν το ξέρω.
Γιατί όλα τα …μετά που ξέρω, που μας ετοιμάζουν, που είναι τα δικά τους «μετά», αυτά τα …ξέρουμε. Και είναι όσο φρικτά…ξέρουμε ότι είναι. Και είναι τόσο αναποτελεσματικά όσο …ξέρουμε ότι είναι. Κι είναι τόσο χωρίς εμάς, όσο…ξέρουμε ότι είναι.

Κι αν μέναμε Εκεί;
Κι αν επιτέλους αναλαμβάναμε την ευθύνη που απεμπολήσαμε, που …τους επιτρέψαμε να έχουν, στα χέρια μας; Κι αν επιτέλους, λέγαμε με αυτήν την τόσο τρομακτικά εκκωφαντική σιωπή του αποφασισμένου βλέμματος, …Είμαστε και Εμείς εδώ! Και θα μείνουμε ΕΔΩ!

Τα έχουν όλα. Δεν έχουμε τίποτα. Το μόνο που έχουμε, είναι Εμάς!
23 Φεβρουαρίου 2011
Κι αν μέναμε στο Σύνταγμα;

Έγραψε η Κατερίνα –> εδώ


Read more: http://tolimeri.blogspot.com/2011/02/blog-post_821.html#ixzz1EBkPB1bT


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου