Εφημερίδα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έντυπη περιοδική έκδοση της οποίας η περιεχόμενη ύλη αφορά κατά πλειονότητα ειδησεογραφία τρεχόντων γεγονότων της περιόδου στην οποία εκδίδεται (ημερήσια, εβδομαδιαία κ.λπ.). Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά από το έντυπο περιοδικό. Το σύνολο των εφημερίδων και περιοδικών ονομάζεται γενικότερα Τύπος διακρινόμενος ανάλογα σε "ημερήσιο τύπο", "εβδομαδιαίο τύπο" κ.λπ. ή "περιοδικό τύπο", ειδικότερα για τα περιοδικά. Οι εφημερίδες, όπως ομοίως και τα περιοδικά συγκαταλέγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σήμερα με την ηλεκτρονική τεχνολογική εξέλιξη απαντάται και το είδος της "ηλεκτρονικής εφημερίδας". Οι εφημερίδες απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών είτε με ειδησεογραφία γενικού περιεχομένου είτε ειδικού, λαμβάνοντας ανάλογους χαρακτηρισμούς, π.χ. πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές κ.λπ. [Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια]

"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος........

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.............Νίκος Μπελογιάννης

Μετάφραση (Translate)

athens

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Δημοψήφισμα: Επτά κρίσιμες μέρες.

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου*


Μπροστά μας βρίσκονται επτά μέρες σκληρότατης σύγκρουσης, για την οποία προετοιμάζονται εντατικά όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε κάθε περίπτωση η πολύ σκληρή μάχη των επόμενων επτά ημερών μπορεί να κερδηθεί.
1. Το πρωί του Σαββάτου ο ελληνικός λαός ξύπνησε σε έναν άλλο πολιτικό πλανήτη. Το «όχι» του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του στο ιταμό τελεσίγραφο των δανειστών έβγαλε- επιτέλους- τη χώρα από την κινούμενη άμμο όπου την είχε βυθίσει ο κάκιστος συμβιβασμός της 20ής Φεβρουαρίου. Μπροστά μας βρίσκονται επτά μέρες σκληρότατης σύγκρουσης, για την οποία προετοιμάζονται εντατικά όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σενάρια οικονομικής πολιορκίας, κοινωνικής πόλωσης και πολιτικής ανωμαλίας βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Περνάμε απολύτως κρίσιμες ώρες, που απαιτούν απ’ όλους μας ψυχραιμία, καθαρό μυαλό, καθολική στράτευση και κυρίως αποφασιστικότητα.
2. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου- όχι βέβαια στρατιωτικού, αλλά οικονομικού, πολιτικού και ψυχολογικού. Αυτόν τον πόλεμο δεν τον ξεκίνησαν ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του- ίσα ίσα, έκαναν το παν για να τον αποφύγουν, παραχωρώντας πολύτιμο πολιτικό έδαφος, χρήμα και χρόνο στον αντίπαλο. Τον πόλεμο τον ξεκίνησαν, από την επομένη κιόλας της 25ης Ιανουαρίου, οι ξένοι επικυρίαρχοι, με μια προσπάθεια μεταμοντέρνου πραξικοπήματος, που ενδέχεται να καταγραφεί από την Ιστορία ως πολιτικό πείραμα πρώτης γραμμής, πολύ διαφορετικής μορφής, αλλά ανάλογης σημασίας με εκείνο του Πινοτσέτ, εναντίον της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας στη Χιλή. Από τα χαράματα του Σαββάτου, η ελληνική κυβέρνηση πήρε τα όπλα της και μπήκε κι αυτή σ’ έναν πόλεμο που δεν επέλεξε, αποφεύγοντας την  ύστατη στιγμή την ταπεινωτική παράδοση. Όμως δεν μπορεί να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο η κυβέρνηση ή τα κόμματα που τη στηρίζουν. Τον πόλεμο μπορεί να τον δώσει πραγματικά και να τον κερδίσει μόνο ο οργανωμένος λαός. Η εβδομάδα προς το δημοψήφισμα είναι η πρώτη, καθοριστικής σημασίας για το μέλλον, μάχη αυτού του πολέμου. Εδώ θα κριθούν όλοι.

3. Το ψυχόδραμα της «διαπραγμάτευσης», που κράτησε πέντε μήνες, ήταν εν πολλοίς η σύγκρουση δύο αυταπατών. Η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης είχε την αυταπάτη ότι οι δανειστές θα υποχωρήσουν, έστω και την ύστατη στιγμή, προσφέροντας μια κακή μεν, πλην πολιτικά διαχειρίσιμη συμφωνία, αφενός μεν γιατί θα φοβούνταν το οικονομικό κόστος της ρήξης, αφετέρου δε λόγω των εσωτερικών τους αντιθέσεων ή και των αντιθέσεών τους με τις ΗΠΑ. Η πλευρά των δανειστών, συνηθισμένη από την εύκολη παράδοση των Παπανδρέου, Σαμαρά και Βενιζέλου, πίστευε ότι και ο Αλέξης Τσίπρας είναι κουτάβι που γαυγίζει, αλλά δεν δαγκώνει. Ότι στο τέλος, με το πιστόλι του bankrun στον κρόταφο, θα παραδινόταν άνευ όρων και θα υπέγραφε μια συμφωνία που θα διέλυε την κυβέρνηση και το κόμμα του, για να δρομολογήσει τη μετατροπή ενός ακρωτηριασμένου ΣΥΡΙΖΑ σε νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, όμηρο των νέων κυβερνητικών του εταίρων, όπως το ΠΟΤΑΜΙ. Κι οι δύο πλευρές συμπεριφέρθηκαν σαν τους επιβάτες της κλινάμαξας, που δεν ξυπνούν παρά την ώρα της σύγκρουσης. Και η σύγκρουση ήρθε.

4. Μέχρι την τελευταία στιγμή, η διαπραγματευτική ομάδα της κυβέρνησης έκανε το παν για να αποφύγει τη σύγκρουση. Η πρόταση των 47 σελίδων που κατέθεσε αποτελούσε Μνημόνιο με υφεσιακά μέτρα οκτώ δις ευρώ. Κρατούσε ωστόσο δύο στοιχεία που την έκαναν- ίσως- οριακά διαχειρίσιμη: κάποια στοιχειώδη κοινωνική δικαιοσύνη στον επιμερισμό των βαρών («να πληρώσουν οι πλούσιοι, και όχι τα συνήθη υποζύγια») και κάποια δέσμευση ουσιαστικής ελάφρυνσης για το χρέος. Το ισχυρότατατο μέτωπο ΔΝΤ- Σόιμπλε αφαίρεσε και τα δύο αυτά στοιχεία, καθιστώντας σαφέστατο ότι το πρόβλημά τους δεν ήταν οικονομικής, τεχνοκρατικής φύσης, αλλά ξεκάθαρα πολιτικό: να ταπεινωθούν και να τιμωρηθούν παραδειγματικά ο Τσίπρας, η κυβέρνησή του και κυρίως ο ελληνικός λαός, αυτό το απείθαρχο στρατιωτάκι που δεν λέει να κάτσει στη σειρά του και βάζει τρελές ιδέες ανυπακοής και ανταρσίας στους υπόλοιπους υποτελείς. Με άλλα λόγια, εκβίασαν τον Αλέξη Τσίπρα να περάσει τον Ρουβίκωνα όχι μόνο χωρίς τα όπλα του, αλλά και χωρίς τα ρούχα του. Προς τιμήν του, δεν το έκανε.

5. ΑΝ γίνει το δημοψήφισμα και ΑΝ κερδηθεί- δύο πολύ μεγάλα ΑΝ- θα αποτελέσει δρόμο χωρίς γυρισμό, για την κυβέρνηση, το λαό και τη χώρα. Ήδη, με την προσωρινή έστω ρήξη με τους δανειστές, κάηκε και η απαράδεκτη πρόταση των 47 σελίδων και η συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου. Η κυβέρνηση δεν δεσμεύεται από τίποτα, όπως δεν δεσμεύονται από τίποτα οι αντίπαλοι. Ο κόσμος που θα ψηφίσει ΟΧΙ στη συμφωνία των δανειστών θα ξέρει πάρα πολύ καλά, ανεξάρτητα από το περιορισμένο ερώτημα του δημοψηφίσματος, ότι το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ βρίσκεται ούτως η άλλως μπροστά μας και- είτε το βλέπει ως επιβεβλημένη, λυτρωτική έξοδο από το θάλαμα βασανιστηρίων του κ. Σόιμπλε, είτε ως το μη χείρον έναντι της αιώνιας λιτότητας- θα είναι έτοιμος να το αποδεχθεί αν καταστεί εκ των πραγμάτων αναγκαία. Το κυριότερο, τα καταιγιστικά γεγονότα της εβδομάδας που έρχεται, η πόλωση και οι συγκρούσεις σε όλα τα επίπεδα, θα παρασύρουν και τα δύο στρατόπεδα σε μια δίνη ριζοσπαστικοποίησης. Την 6η Ιουλίου θα βρεθούμε, ούτως ή άλλως, σε μια άλλη Ελλάδα, με μια άλλη Αριστερά και έναν άλλο λαό- για το καλύτερο ή το χειρότερο.
6. Ακριβώς γιαυτό το λόγο, οι δανειστές και τα ελληνικά κέντρα πραγματικής εξουσίας θα κάνουν το παν για να μη γίνει το δημοψήφισμα (κι αν δεν τα καταφέρουν, για να το κερδίσουν, επιστρατεύοντας κάθε νόμιμο και βρώμικο μέσο). Η απόφαση του Eurogroup για τερματισμό του προγράμματος και ο αναμενόμενος τερματισμός του ELA στις τράπεζες, σημαίνουν απλούστατα επιτάχυνση του bankrun, ώστε οι πολίτες να πάνε στις κάλπες με κλειστές τράπεζες και επιβολή capital controls (Το τελευταίο δεν είναι τόσο τραγικό: λίγοι θα υποφέρουν αν μπορούν να σηκώσουν από την τράπεζα «μόνο» 500 ευρώ τη μέρα, άλλωστε η Κύπρος δεν έζησε και την Αποκάλυψη με capital controls επί δύο χρόνια). Ο ιταμός αποκλεισμός Βαρουφάκη από τη συνεδρίαση του Eurogroup από τους Ντάισελμπλουμ- Σόιμπλε (τον οποίο αποδέχτηκαν, ρουφώντας τη μύτη τους, τα ανθρωπάκια που τους πλαισιώνουν) ήθελε να στείλει το μήνυμα ότι η Ελλάδα ήδη βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός ευρώ, για να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει τους «αγανακτισμένους πολίτες». Οι Γάλλοι έχουν δικαίωμα να λένε ΟΧΙ στο ευρωσύνταγμα κι οι Βρετανοί έχουν δικαίωμα να κάνουν δημοψήφισμα με το ερώτημα της απόσυρσης από την ΕΕ, χωρίς κανείς να τολμά να αμφισβητήσει τη δημοκρατία και την κυριαρχία τους. Αλλά ένα ελληνικό δημοψήφισμα για μια εξοντωτική οικονομική συμφωνία είναι αιτία πολέμου.
Στην προσπάθεια ματαίωσης του δημοψηφίσματος και δημιουργίας κλίματος πολιτικής ανωμαλίας, Σαμαράς και Βενιζέλος προσπάθησαν να εμπλέξουν και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο κ. Παυλόπουλος, ένας συντηρητικός πολιτικός, ο οποίος ωστόσο απέφυγε, παρά τις τρομερές πιέσεις, να βάψει τα χέρια του με αίμα το Δεκέμβρη του 2008, δεν διανοείται να περάσει στην πολιτική Ιστορία του τόπου σαν καινούργιος Γλύξμπουργκ των καινούργιων Ιουλιανών.
7. Σε κάθε περίπτωση, η πολύ σκληρή μάχη των επόμενων επτά ημερών μπορεί να κερδηθεί. Η άθλια στάση των δανειστών και του ντόπιου υπηρετικού προσωπικού τους έχει συσσωρεύσει τεράστια οργή και ριζοσπαστικοποίηση σε ένα μεγάλο μέρος τόσο των εργατικών, όσο και των μεσαίων στρωμάτων που ασφυκτιούν. Το στρατόπεδο του ΟΧΙ διαθέτει τρία πολύ ισχυρά, στο συνδυασμό τους, χαρτιά- την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων απέναντι σε διεθνείς τοκογλύφους και Έλληνες ολιγάρχες, της δημοκρατίας απέναντι στους νεοπραξικοπηματίες και της εθνικής κυριαρχίας απέναντι σε όσους καθηλώνουν την Ελλάδα σε ρόλο αποικίας χρέους. Η ρήξη με το ιερατείο των Βρυξελλών θα προκαλέσει αναταραχή στις αγορές και σοβαρά πολιτικά προβλήματα των κυβερνώντων, ιδίως στις χώρες της περιφέρειας. Σε λίγο θα δουν ότι το ΟΧΙ δεν είναι το «Κούγκι» κάποιων απελπισμένων. Είναι, μπορεί να γίνει, όπλο σε ένα ασύμμετρο πόλεμο, από τον οποίο έχουν κι αυτοί πολλά να χάσουν.
8. Αυτό προϋποθέτει, πρώτον, αποφασιστικότητα και γερά νεύρα- κάτι που δεν έδειξαν οι δηλώσεις Βαρουφάκη από τις Βρυξέλλες, όπου εμφάνισε το δημοψήφισμα κάτι σαν απλό διαπραγματευτικό ατού, που μπορεί να αποσυρθεί ανά πάσα στιγμή, αν μας φέρουν κάτι σαν το κείμενο των 47 σελίδων.
Δεύτερον, αποφασιστικές κινήσεις της κυβέρνησης για τον έλεγχο από την πλευρά της της Τράπεζας της Ελλάδας και των συστημικών τραπεζών, ώστε να διαχειρισθεί, εν ανάγκη με έκτακτα μέτρα, την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στην οποία βρισκόμαστε.
Τρίτον, την άμεση κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα, με επιτροπές του «όχι» σε όλη την Ελλάδα, στηριγμένες στο σύνολο των μαχόμενων, λαϊκών δυνάμεων, με συλλαλητήρια, συγκεντρώσεις, εκστρατεία γειτονιά τη γειτονιά, δρόμο το δρόμο, σπίτι το σπίτι.
Τέταρτον, τις γενικές γραμμές του πολιτικού και κοινωνικού σχεδίου για  την Ελλάδα της 6ης Ιουλίου: ο ελληνικός λαός είναι σε θέση να κατανοήσει την ανάγκη να αναλάβει ρίσκα, να σηκώσει άγκυρα για «αχαρτογράφητα νερά», όπως μας λένε, όταν η μόνη εναλλακτική λύση που του προσφέρουν είναι να μείνει εσαεί καθηλωμένος στα βρώμικα νερά, σ’ αυτό το λιμάνι της αγωνίας, όπου τον βομβαρδίζουν καθημερινά χωρίς να έχει έξοδο κινδύνου. Για να το κάνει, όμως, θα πρέπει τα ρίσκα που θα πάρει να είναι ανάλογα με τα οφέλη που θα προσδοκά, έτσι ώστε ο φόβος του άγνωστου να υπερκεραστεί από τη θετική ελπίδα μιας Ελλάδας της δικαιοσύνης και της κυριαρχίας, όπου ο ίδιος ο λαός της θα είναι καπετάνιος στο καράβι της ζωής του.
 _____________________

* Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" την  Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015


Εικ. Max Ernst: The entire city (1935)

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

Ο ΕΥΡΩ-ΘΑΝΑΤΟΣ - η πρόταση: «έξοδος από την λιτότητα και παραμονή στο ευρώ» στερείται νοήματος

   πολιτική   
Σκίτσο του Deligne


Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ*
[Πηγή: iskra, 20/06/2015]


Όσο και να φαντάζει ο τίτλος αυτού του άρθρου υπερβολικός, αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα για την σημερινή Ελλάδα. Ας δούμε συνοπτικά, λίγα σημεία για το «κόστος» παραμονής στο ευρώ:


ΠΡΩΤΟΝ: ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ-ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΥΦΕΣΗ-ΑΠΟΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ

Η Ελλάδα για να μηδενίσει ένα πρωτογενές έλλειμμα 8% του ΑΕΠ (ας δεχτούμε ότι ήταν τόσο το 2009), χρειάστηκε να θυσιάσει 25% του ΑΕΠ της και η πραγματική ανεργία να υπερβεί το30%. Δηλαδή, για κάθε μονάδα διόρθωσης και δημοσιονομικής προσαρμογής του πρωτογενούς ελλείμματος, είχαμε περίπου 3% υποχώρηση του ΑΕΠ. Σήμερα, το 2015 έχει παρουσιαστεί πάλι έλλειμμα, τουλάχιστον 1% του ΑΕΠ. Αν πάμε σε πλεονάσματα, της τάξης του 3%, σταδιακά τα επόμενα χρόνια (π.χ. 1% το 2015, 2% το 2016 κλπ), ποιος μπορεί να αποδείξει ότι δεν θα υπάρξει η ίδια πορεία; Γιατί να μην υπάρξει περαιτέρω ύφεση (χονδρικά) 12%; Έπαψε ως δια μαγείας να ισχύει ο περίφημος «πολλαπλασιαστής» κλπ. Και γνωρίζουμε καλά, ότι με αυτόν τον τρόπο ότι η νέα ύφεση θα γεννάει νέα μέτρα κλπ .
Είναι αλήθεια ότι αυτή την στιγμή υπάρχουν δύο ευνοϊκοί λόγοι, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την οικονομία, η πτώση των τιμών του αργού πετρελαίου και η πολιτική της Ε.Κ.Τ. που οδηγεί και σε υποτίμηση του ευρώ. Ήδη όμως ως οικονομικό έτος, το 2015 (λόγω οικονομικοπολιτικής εγχώριας συγκυρίας έχει χαθεί, ενώ είναι βέβαιο ότι σε σύντομο ορίζοντα (ενός- δύο ετών) οι παράγοντες αυτοί θα αρθούν, με αρνητικές συνέπειες για την ελληνική οικονομία, και γενικότερα για την ζώνη του ευρώ.
Ακόμη δηλαδή και στο πιο ευνοϊκό σενάριο, μπορεί η ύφεση να είναι μικρότερη από 12%, αλλά η οποιαδήποτε ανάπτυξη αποκλείεται. Αντίθετα θα παραμείνει ο αποπληθωρισμός, ενώ ως κύρια πολιτική ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας η εσωτερική υποτίμηση, η οποία θα ενταθεί. Εν ολίγοις, η παραμονή στο ευρώ συνιστά αυτοκτονία.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η ΧΩΡΑ, -ΑΙΩΝΙΑ- ΑΠΟΙΚΙΑ ΧΡΕΟΥΣ

Είναι σαφές ότι αν δεν υπάρξει ένα σημαντικό άθροισμα (πληθωρισμού και ρυθμού ανάπτυξης) ο λόγος χρέους προς το ΑΕΠ, δεν μεταβάλλεται, όσο χαμηλά και αν κινηθούν τα επόμενα χρόνια τα επιτόκια δανεισμού. Κάτι τέτοιο όμως, δεν είναι δυνατόν, όχι μόνο εξ αιτίας της πολιτικής των πρωτογενών πλεονασμάτων που οδηγούν πιο βαθιά στην ύφεση, αλλά και εξ αιτίας της απώλειας της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας λόγω της συμμετοχής της στο κοινό νόμισμα. Άλλωστε η είσοδος στο ευρώ –όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές και δεν θα σταματήσουμε να επαναλαμβάνουμε- είναι αυτή που οδήγησε στην δίδυμη χρεοκοπία, παραγωγική και δημοσιονομική. Συνεπώς, ακόμη και αν υπάρξει μια νέα ελάφρυνση-αναδιάρθρωση του χρέους, η μοίρα και αυτής της αναδιάρθρωσης, δεν θα είναι καλύτερη από αυτήν του 2012.

ΤΡΙΤΟΝ: Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΦΡΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΚΑΙ ΓΕΡΝΑΕΙ, Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΤΑΙ.

Ακόμη και αν η κατάσταση μπορούσε να σταθεροποιηθεί (πράγμα που αποκλείεται για τα επόμενα τρία-τέσσερα χρόνια) η πληγή της ανεργίας δεν θα έκλεινε.
Αντίθετα, θα συνεχίζονταν οι υπάρχουσες τάσεις: α) αντικατάσταση της σταθερής και οκτάωρης εργασίας από υποαπασχόληση, πράγμα που (ψευδώς) σήμερα δείχνει σταθεροποίηση στην απασχόληση, -δηλαδή ίδια ποσοστά ανεργίας, ενώ στην πραγματικότητα η σταθερή εργασία μειώνεται-. β) Πτώση μισθών. γ) μετανάστευση των «καλύτερων» στο εξωτερικό, αύξουσα αιμορραγία νεολαίας και επιστημονικού δυναμικού. δ)Εξ ‘ αιτίας της μετανάστευσης αλλά και της τραγικής μείωση γάμων-γεννήσεων λόγω φτώχειας, δραματική επιδείνωση της πυραμίδας ηλικιών. ε) Η Ελλάδα προσπαθεί να στηριχθεί στο όλο και μικρότερο κόστος εργασίας ως μοναδικό πλεονέκτημα στη ζώνη του ευρώ. Κάποιοι τομείς έντασης και ανειδίκευτης εργασίας επιβιώνουν, η χώρα μετατρέπεται σε ζώνη φτηνής εργασίας, μέσα στον καταμερισμό του ευρώ, αλλά δυστυχώς, χωρίς να λύνεται το ζήτημα της ανεργίας. Έχουμε δηλαδή «αφρικανοποίηση» και όχι «κινεζοποίηση».

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Ήδη δημόσια σχολεία και νοσοκομεία βρίσκονται κοντά στο σημείο τήξης. Δεν αποκλείεται από φέτος, ένστολοι εκπαιδευτικοί και ιατροί, αντί να κάνουν θητεία, να μπαλώνουν τρύπες στην εκπαίδευση και στην υγεία. Π.Χ.: Σε δημοτικά, λύκεια και γυμνάσια απαιτούνται 28000!!! διορισμοί. Αν παραμείνουμε στο ευρώ, θα συνεχιστεί αυτή η πολιτική, οπότε γυρνάμε στην προπολεμική εποχή και στο αλληλοδιδακτικό σχολείο.
Αλλά και το ασφαλιστικό σύστημα τείνει να καταρρεύσει, αφού σύντομα πλησιάζουμε τον λόγο 1:1 σε εργαζόμενους, ενώ οι ημιαπασχολούμενοι που προσμετράμε σε κανονικά εργαζόμενους αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Συνεπώς λείπουν θέσεις εργασίας που μετριούνται πλέον σε εκατομμύρια.

ΠΕΜΠΤΟΝ: ΔΙΑΛΥΜΕΝΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΜΟΝΙΜΟΙ ΕΠΑΙΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΝΤΡΑΓΚΙ, ΟΛΟΣΧΕΡΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, - ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΠΟΤΑΜΙΕΥΣΗ….

Παρά τα όσα λέγονται για τους «κακούς» εύπορους έλληνες που έβγαλαν τα χρήματά τους στο εξωτερικό κλπ, ενώ βέβαια στα ιερά και στα όσια της Ε.Ε. είναι η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, η αλήθεια είναι άλλη. Τα δάνεια του κατασκευαστικού «θαύματος» της χρυσής εποχής του ευρώ, στηρίχτηκαν σε δανεισμό των τραπεζών από το εξωτερικό, κύρια σε ξένους καταθέτες (φυσικά πρόσωπα) που είχαν τις αποταμιεύσεις τους σε ελληνικές τράπεζες λόγω καλών επιτοκίων. Αυτά τα κεφάλαια έφυγαν πρώτα, λόγω του υψηλού ρίσκου της κρίσης. Ακολούθησαν κεφάλαια επιχειρήσεων και λόγω ρίσκου, αλλά και λόγω αλλαγής-μεταφοράς έδρας στην αλλοδαπή, που προέρχεται από το ότι ήταν αδύνατον να χρηματοδοτηθούν από το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Τελευταίοι και καταϊδρωμένοι, ήρθαν οι «εύποροι έλληνες», που αφού αγόρασαν ένα σπίτι χρυσό και το βλέπουν μολυβένιο, αφού έχουν πάθει το κάζο του χρηματιστηρίου, προσπαθούν και αυτοί να σώσουν τις όποιες αποταμιεύσεις τους, στέλνοντας τις καταθέσεις τους είτε σε τράπεζες της αλλοδαπής, είτε στον πάτο της γλάστρας, στην βεράντα του διαμερίσματός τους.
Από το εγχώριο τραπεζικό σύστημα λείπουν τουλάχιστον 100 δις ευρώ καταθέσεις, που «καλύπτονται» από την Ε.Κ.Τ.. Είναι απίθανο πλέον, ξένοι αποταμιευτές να ξαναεμπιστευθούν την Ελλάδα. Η εγχώρια αποταμίευση επίσης, είναι αδύνατον να καλύψει το κενό, χωρίς επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, μια που η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας είναι απελπιστική. Άλλωστε η «ισχυρή» Ελλάδα, ήταν η μόνη χώρα της Ζ.Ε., που είχε όλη την πρώτη χρυσή δεκαετία της ΟΝΕ, αρνητική καθαρή αποταμίευση.
Άρα δεν είναι εφικτό να υπάρξει υγιές τραπεζικό σύστημα που να μπορεί να χρηματοδοτήσει τις επενδύσεις και να δημιουργήσει την ρευστότητα, που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία.

ΕΚΤΟΝ: ΜΟΝΙΜΗ ΣΤΕΡΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΝΑΤΑΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Mια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση όπως η Ελλάδα για να βγεί από την κρίση χρειάζεται επεκτατική πολιτική συνδυάζοντας την νομισματική επέκταση, τις δημόσιες επενδύσεις και την διόρθωση της ακριβής συναλλαγματικής ισοτιμίας. Επίσης μια αδύναμη παραγωγικά χώρα όπως η πατρίδα μας, χρειάζεται βιομηχανική και εμπορική πολιτική.
Οι δύο τελευταίες πολιτικές απαγορεύονται λόγω συμμετοχής στην Ε.Ε.. Η νομισματική επέκταση και η συναλλαγματική πολιτική δεν είναι εφικτή λόγω συμμετοχής στην ΟΝΕ, ενώ ούτε μια αύξηση της ρευστότητας δεν είναι εφικτή (λόγω των συνθηκών που επικρατούν στο τραπεζικό σύστημα και περιγράψαμε παραπάνω). Επί της ουσίας, μια χώρα που ανήκει την ΟΝΕ και βρίσκεται σε τέτοια κρίση μπορεί να ξεφύγει από την λιτότητα, μόνο αυξάνοντας το δημόσιο έλλειμμα και κατά συνέπεια το δημόσιο χρέος, κάνοντας δηλαδή επεκτατική δημοσιονομική πολιτική. Όπως είναι κατανοητό, αυτό, είναι ανέφικτο για την Ελλάδα. Άρα η πρόταση: «έξοδος από την λιτότητα και παραμονή στο ευρώ» στερείται νοήματος.

ΕΒΔΟΜΟΝ: ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ, ΚΑΤΑΛΥΣΗ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ…

Ενώ η χώρα θα «σταθεροποιείται» στο ευρώ, ο ξένος παράγοντας θα ενισχύεται οικονομικά και πολιτικά. Καθώς τα έσοδα του δημοσίου θα μειώνονται από την ύφεση και μακροπρόθεσμα από τις ιδιωτικοποιήσεις, όλο και περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις θα απαιτούνται, μέχρι να ξεπουληθούν τα πάντα. Η πολυετής υποταγή στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο θα δημιουργήσει αμνησία για την λεγόμενη δημοκρατία (έστω και για αυτή που ο Καστοριάδης έχει ορθώς χαρακτηρίσει ως φιλελεύθερη ολιγαρχία) την οποιαδήποτε εθνική και λαϊκή κυριαρχία. Η χώρα θα μετατραπεί σε οιονεί προτεκτοράτο, που για να σωθεί θα χρειάζεται ξένη εισβολή….

_________________
*Πηγή: sxedio-b.gr

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Γκάλμπρεϊθ: «Η ελληνική κυβέρνηση ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει»

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ   

Έκπληκτος με την ευρωπαϊκή έλλειψη κατανόησης προς την Ελλάδα δηλώνει ο διεθνούς φήμης Αμερικανός Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ σε συνέντευξη του στη βελγική εφημερίδα Le Soir. Τίτλος της συνέντευξης: «Η ελληνική κυβέρνηση ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει». Ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει ότι η Αθήνα έχει δίκιο να αρνείται τη συνέχιση μίας αντιπαραγωγικής πολιτικής και προειδοποιεί την Ευρώπη για τις συνέπειες ενός «Grexit»....

Αναλυτικότερα ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει τα εξής:
«Ήμουν στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου, όταν η νέα κυβέρνηση παρουσίαζε το πρόγραμμά της στο Κοινοβούλιο. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την έλευση στην εξουσία μία πολιτικής δύναμης τελείως καινούργιας και την έκλειψη του “δικομματισμού” που κυβερνούσε επί τόσα χρόνια την Ελλάδα, γραφεί ο αναγνωρισμένος οικονομολόγος στην Le Soir.
«Όταν η νέα κυβέρνηση έφτασε στις Βρυξέλλες τρεις ημέρες αργότερα, για τον πρώτο γύρο διαπραγματεύσεων, η συνάντηση υπήρξε ένα σοκ και για τις δύο πλευρές. Η Ευρώπη - ήταν καινούργιο για αυτήν - ανακάλυπτε μία λογική και αποφασιστική αντιπολίτευση, ενώ η πολιτική της ποτέ δεν είχε αμφισβητηθεί. Οι Έλληνες αντιπρόσωποι βρέθηκαν απέναντι σε ένα τοίχο, αποτελούμενο από άγνοια της ελληνικής πραγματικότητας και δυσπιστίας, ακόμη και κάποιας αηδίας. Προσωπικά εκείνο που με εξέπληξε, ήταν στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο, ο βαθμός ασυνεννοησίας και έλλειψης κατανόησης», συνεχίζει.
Αναφερόμενος στην οικονομική πολιτική που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το 2010 και μετά ο Γκάλμπρέιθ σημειώνει: «Μα ποιες υπήρξαν οι συνέπειες; Έξι χρόνια οικονομικής ύφεσης, ένα ποσοστό ανεργίας στο 25% και άνω του 50% για τους νέους, η εξαθλίωση του συστήματος υγείας, η εκτίναξη της φτώχειας κτλ… Επομένως, προτεραιότητα είναι η ανάκαμψη της οικονομίας και η δημιουργία θέσεων εργασίας». «Εάν μειώσετε τους μισθούς, βυθίζετε την οικονομία σε σπιράλ αποπληθωρισμού και ευνοείτε τη μαύρη εργασία, με αποτέλεσμα να μειωθεί η φορολογική βάση και τα έσοδα του κράτους και της κοινωνικής ασφάλειας», προειδοποιεί.
«Δεν υπάρχει στην Ευρώπη τέτοιο προηγούμενο απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, τελείως έξω από τους κανόνες και τα πρότυπα της Ε.Ε. και των κανόνων που προβάλλει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας. Όσο για τις συντάξεις, τις χαρακτήρισαν γενναιόδωρες και παραδέχομαι ότι ορισμένες πτυχές του συστήματος είναι απορριπτέες. Αλλά μετά από τη “θεραπεία” που επέβαλλε η Ε.Ε., το 44% των συνταξιούχων στην Ελλάδα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Όπως επαναλαμβάνει η Αθήνα, το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν πάσχει από τη γενναιοδωρία του, αλλά από την οικονομική ύφεση και την ανάπτυξη της μαύρης εργασίας. Τέλος, είναι παράλογο να αρνείται κανείς να ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία;», αναρωτιέται ο Αμερικανός οικονομολόγος.
Συνεχίζοντας ο Γκάλμπρεϊθ αναφέρει ότι η εσωτερική υποτίμηση δεν δούλεψε. «Χρειάζεται άλλη στρατηγική ανάπτυξης και τόνωσης της ελληνικής οικονομίας. Αλλά το να παραδεχτεί η Ευρώπη την αποτυχία των σχεδίων προσαρμογής, είναι πολύ προβληματικό. Ιδού η απάντηση: Οι αρχικές συνθήκες ήταν χειρότερες από εκείνο που νομίζαμε, θεραπεία δεν εφαρμόστηκε με αρκετή αποφασιστικότητα, πρέπει να είστε υπομονετικοί, η στρατηγική θα αποφέρει σύντομα αποτελέσματα. Και για να μην απαντήσει η Ε.Ε. επί της ουσίας, ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση πολύ λεπτομερή σχέδια, των οποίων η σύνταξη, ακόμη και από την πλέον οργανωμένη διοίκηση, θα ζητούσε μήνες. Υπήρξε και προσπάθεια αποδόμησης των ελληνικών προσπαθειών και απόπειρα απονομιμοποίησης του Γιάνη Βαρουφάκη».
Ερωτηθείς τέλος ποια είναι τα πιθανά σενάρια, εφόσον η παρτίδα τελειώνει, ο Γκάλμπρεϊθ τονίζει: «Τρεις είναι οι πιθανότητες:Πρώτον, η κυβέρνηση Τσίπρα πέφτει, πριν ή ύστερα από την υποχώρηση. Το πρόβλημα θα εξαφανιζόταν προσωρινά, ώσπου να επαναστατήσει μία άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Είναι όμως πολύ απίθανο. Η ελληνική κυβέρνηση, ούτε θα πέσει, ούτε θα υποκύψει. Δεύτερον, μία συμφωνία που θα σέβεται τις κόκκινες γραμμές και που θα επέτρεπε την συνύπαρξη πολλών μοντέλων εντός της Ε.Ε. Μία χώρα, δύο συστήματα , θα μπορούσαμε να πούμε, με την προϋπόθεση ότι η Ε.Ε. επεδείκνυε περισσότερη ιδεολογική ευελιξία από την Κίνα. Τρίτον, να ωθηθεί η Ελλάδα σε στάση πληρωμών, της οποίας οι συνέπειες είναι σκοτεινές…».

______________
Από το TVXS