Εφημερίδα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έντυπη περιοδική έκδοση της οποίας η περιεχόμενη ύλη αφορά κατά πλειονότητα ειδησεογραφία τρεχόντων γεγονότων της περιόδου στην οποία εκδίδεται (ημερήσια, εβδομαδιαία κ.λπ.). Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά από το έντυπο περιοδικό. Το σύνολο των εφημερίδων και περιοδικών ονομάζεται γενικότερα Τύπος διακρινόμενος ανάλογα σε "ημερήσιο τύπο", "εβδομαδιαίο τύπο" κ.λπ. ή "περιοδικό τύπο", ειδικότερα για τα περιοδικά. Οι εφημερίδες, όπως ομοίως και τα περιοδικά συγκαταλέγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Σήμερα με την ηλεκτρονική τεχνολογική εξέλιξη απαντάται και το είδος της "ηλεκτρονικής εφημερίδας". Οι εφημερίδες απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών είτε με ειδησεογραφία γενικού περιεχομένου είτε ειδικού, λαμβάνοντας ανάλογους χαρακτηρισμούς, π.χ. πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές κ.λπ. [Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια]

"Η εξουσία χαρίζει τα αγαθά της μόνο σε όσους επιθυμούν να την υπηρετήσουν". Μιχ. Σπέγγος........

..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.............Νίκος Μπελογιάννης

Μετάφραση (Translate)

athens

Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

Η Αργεντινή, τα αρπακτικά και η Ελλάδα

     Ο Γιάννης Βαρουφάκης
“ Αυτή η ιστορία, και η έως τώρα εξέλιξή της, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη διεθνή οικονομία παρά για την ίδια την Αργεντινή (και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, για εμάς). Ας ξεκινήσουμε όμως με την προϊστορία του σημερινού περιστατικού. ”
Του Γιάννη Βαρουφάκη
Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014 14:47
Η Αργεντινή δεν είχε εναλλακτική από το να «επιλέξει», όπως και έπραξε χτες το βράδυ, την επίσημη ανακήρυξη της νέας «χρεοκοπίας» της. Ο μόνος τρόπος να απέφευγε το νέο περιστατικό χρεοκοπίας (default) ήταν να υποκύψει στις πιέσεις δικαστηρίου της Νέας Υόρκης να αποπληρώσει στο ακέραιο τα ομόλογα που είχαν αγοράσει «αρπακτικά ταμεία». Αυτό θα ήταν εξίσου αδύνατο, καθώς η Αργεντινή απλά δεν έχει τα χρήματα να το κάνει, όσο και απαράδεκτο – για τους πιο κάτω λόγους.

Αυτή η ιστορία, και η έως τώρα εξέλιξή της, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για τη διεθνή οικονομία παρά για την ίδια την Αργεντινή (και πολύ λιγότερο, έως καθόλου, για εμάς). Ας ξεκινήσουμε όμως με την προϊστορία του σημερινού περιστατικού.

Προϊστορία

Το 2001 η Αργεντινή χρεοκόπησε. Πολύ απλά, το κράτος δεν είχε τα χρήματα, και δεν έβρισκε τα νέα δανεικά, που χρειαζόταν για να αποπληρώσει 100 δισ. δολάρια δημόσιου χρέους. Προέβη σε στάση πληρωμών, υποτίμησε το νόμισμά της, είδε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ της να εξανεμίζεται, όμως μέσα σε δύο χρόνια (με τη βοήθεια της αυξημένης ζήτησης για τις εξαγωγές της από την Κίνα) βρέθηκε να αναπτύσσεται εντυπωσιακά –βλ. το γράφημα το οποίο καταγράφει το κατά κεφαλή ΑΕΠ της χώρας σε δολάρια.

Όλον αυτόν τον καιρό, από το 2001 έως σήμερα, η Αργεντινή παραμένει εκτός αγορών – απλά, δεν δανείζεται από τις χρηματαγορές οι οποίες, έως ότου διευθετηθούν τα παλιά της χρέη, απέχουν από τις εκδόσεις ομολόγων της χώρας.

Από το 2002 και μετά, οι δανειστές της ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με την αργεντίνικη κυβέρνηση ώστε να διευθετηθούν τα παλιά χρέη. Οι μεγάλες τράπεζες (κυρίως αμερικανικές και ισπανικές) τελικά τα βρήκαν με το Μπουένος Άιρες και συμφώνησαν σε μερική πληρωμή των χρεών εκείνων, με όρους αρκετά συμφέροντες για τις τράπεζες.

Εκεί όμως που ήταν όλοι έτοιμοι για να κλείσει το θέμα, με την καταβολή των συμφωνημένων ποσών από το κράτος της Αργεντινής προς τις μεγάλες τράπεζες, έκαναν την εμφάνισή τους τα «αρπακτικά ταμεία». Γιατί ονομάζονται «αρπακτικά» αυτά τα ταμεία; Πρόκειται για hedge funds τα οποία, όλον τον καιρό που γίνονταν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ τραπεζών και κυβέρνησης, αγόραζαν κάποια από τα παλιά ομόλογα της Αργεντινής, σε τιμές λιγότερες από το 5% της ονομαστικής τους αξίας (π.χ. $2 ή $3 για ένα ομόλογο αξίας $100 ή και $1000), με σκοπό να τορπιλίσουν τις διαπραγματεύσεις. Πώς τις τορπίλισαν; Πηγαίνοντας σε δικαστήριο της Νέας Υόρκης (καθώς τα ομόλογα αυτά ήταν «γραμμένα» σε όρους του Δικαίου των ΗΠΑ) και απαιτώντας από το δικαστήριο να εκδόσει απαγόρευση αποπληρωμής των μεγάλων τραπεζών (στο πλαίσιο της συμφωνίας των τελευταίων με την Αργεντινή για μερική αποπληρωμή των χρεών της τελευταίας) αν πρώτα δεν εισπράξουν οι ίδιοι το 100% της αξίας των ομολόγων που είχαν αγοράσει.

Πιο απλά, ας πάρουμε μια τράπεζα, π.χ. την Bank of America που είχε δανείσει στην Αργεντινή $100 και η οποία, μετά τις διαπραγματεύσεις θα λάμβανε από την Αργεντινή $40. Έρχεται το «αρπακτικό ταμείο», το οποίο κατέχει κι αυτό ομόλογο αξίας $100, το οποίο το αγόρασε προς $2, και απαιτεί να μην πληρωθεί η Bank of America τα $40 που έχει λαμβάνειν αν το ίδιο δεν πάρει... $100. Όπερ και αποφάσισε ότι πρέπει να γίνει το δικαστήριο της Νέας Υόρκης.

Η Αργεντινή απάντησε στην απόφασή αυτή προσφέροντας στα «αρπακτικά ταμεία» τους ίδιους όρους που συμφώνησε με τις μεγάλες τράπεζες: να δώσει και σε αυτούς $40 για το ομόλογο που είχαν αγοράσει προς $2. «Όχι!», ούρλιαξαν τα «αρπακτικά ταμεία». «Απαιτούμε $100!» Και πάλι ο αμερικανός δικαστής συμφώνησε μαζί τους.

Όπως καταλαβαίνετε, δεν έγιναν έξαλλοι μόνο οι πολίτες της Αργεντινής με αυτή την απόφαση-τορπίλη αλλά και οι μεγάλες τράπεζες που, μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων, δεν θα πάρουν τα λεφτά τους. Να γιατί ήταν αδύνατον, όπως έγραφα πιο πάνω, να συμφωνήσει η κυβέρνηση της Αργεντινής με αυτή την απόφαση: Μια τέτοια υποχώρηση θα εξόργιζε ακόμα περισσότερο τις μεγάλες τράπεζες οι οποίες θα απαιτούσαν κι εκείνες πλήρη αποπληρωμή των ομολόγων τους.

Τι σημαίνει η σημερινή, νέα «χρεοκοπία» για την Αργεντινή;

Για το κράτος της Αργεντινής δεν σημαίνει πολλά. Έτσι κι αλλιώς, η Αργεντινή δεν δανείζεται από τις διεθνείς χρηματαγορές από το 2001. Αν και θα ήθελε να επιστρέψει σε αυτές, και το σημερινό αδιέξοδο αναβάλλει αυτή την «επιστροφή», δεν θα αλλάξει κάτι στα δημοσιονομικά του αργεντίνικου κράτους, το οποίο 13 χρόνια τώρα έχει μάθει να επιβιώνει εκτός αγορών. Αν υπάρξει αρνητικός αντίκτυπος, αυτός θα αφορά ιδιωτικές αργεντίνικες εταιρείες που ίσως αναγκαστούν να πληρώνουν υψηλότερο επιτόκιο για χρήματα που δανείζονται στο εξωτερικό, λόγω της κακής ψυχολογίας που δημιουργεί όλη αυτή η «υπόθεση». Σε μια περίοδο που προδιαγράφεται όλο και πιο δύσκολη για την Λατινική Αμερική, κάτι τέτοιο δεν βοηθά το σύνολο της αργεντίνικης οικονομίας.

Τι σημαίνει για τη διεθνή οικονομία;

Το ΔΝΤ παρακολουθεί όλο αυτό το δράμα, το οποίο εξελίσσεται στην Νέα Υόρκη, με αγωνία και θυμό. Γνωρίζει καλά πως πολλών χωρών το δημόσιο χρέος είναι μη βιώσιμο, σε όλο τον κόσμο, και πως, ως μη βιώσιμο, θα κουρευτεί. Για την ακρίβεια, το ΔΝΤ (ορθώς σκεπτόμενο) προωθεί τέτοια κουρέματα ως τον μόνο τρόπο να επανα-ισορροπήσει η διεθνής οικονομία. Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση του δικαστηρίου της Ν. Υόρκης να συνταχθεί στο πλευρό των «αρπακτικών» προκαλεί έντονη ανησυχία, καθώς προϊδεάζει για μελλοντικές προσπάθεις των «αρπακτικών» να τορπιλίσουν συμφωνίες αναδιάρθρωσης χρέους μεταξύ των κρατών και των δανειστών τους. Εν ολίγοις, το εν λόγω αμερικανικό δικαστήριο κινδυνεύει να αποσταθεροποιήσει τη διεθνή οικονομία. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουν στο ΔΝΤ και αλλού.

Και η Αμερική;

Στο μεταξύ, στις ΗΠΑ η κουβέντα έχει ανάψει. Οι μεγάλες τράπεζες νιώθουν να υπονομεύονται από τα δικά τους τα δικαστήρια, τα οποία αποφαίνονται υπέρ των «αρπακτικών». Στις συζητήσεις μου επί του θέματος με αμερικανούς αξιωματούχους, τους προηγούμενους μήνες, ήρθα αντιμέτωπος με μια ενδιαφέρουσα άποψη. Όταν τους ρώτησα, με έντονη κριτική διάθεση απέναντι στον συγκεκριμένο αμερικανό δικαστή, πώς είναι δυνατόν ένας δικαστής να υπονομεύει τις διαπραγματεύσεις για την αναδιάρθρωση χρέους μιας μεγάλης χώρας και των μεγαλύτερων τραπεζών στον κόσμο, έλαβα την εξής ενδιαφέρουσα απάντηση:

«Ο εν λόγω δικαστής προσέφερε στην κυβέρνηση μια καλή υπηρεσία. Δεν είναι ότι συντάσσεται ο ίδιος με τα αρπακτικά ταμεία. Απλά, ο δικαστής στέλνει ένα μήνυμα, μια προειδοποίηση, στην Ουάσινγκτον, ότι το αμερικανικό δίκαιο χωλαίνει – ότι είναι γραμμένο με τρόπο που ευννοεί αυτές τις ύπουλες στρατηγικές των αρπακτικών. Είναι σαν να λέει στο νομοθετικό σώμα ότι πρέπει να αλλάξουν τον νόμο. Αν έπαιρνε το μέρος της Αργεντινής σε αυτή την περίπτωση, θα παραβίαζε, κατά την γνώμη του, τον νόμο μια φορά αλλά την επόμενη φορά, άλλος δικαστής, θα συντασσόταν με τα αρπακτικά. Ώρα λοιπόν να αλλάξει το αμερικανικό πτωχευτικό δίκαιο όσον αφορά ξένα κρατικά ομόλογα τα οποία υπόκεινται στο αμερικανικό δίκαιο».
Ίδωμεν αν η Ουάσινγκτον θα αλλάξει τον νόμο με τρόπο που να αφαιρεί από τα «αρπακτικά» το δικαίωμα να τορπιλίζουν λογικές συμφωνίες όπως η προκείμενη μεταξύ Αργεντινής και τραπεζών.

Και η Ελλάδα;

Στο πλαίσιο του κάκιστης ποιότητας δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα, ακούω να φωνάζουν κάποιοι: «Είδατε τι θα γινόταν το 2010 αν κάναμε στάση πληρωμών; Αργεντινή θα γινόμασταν. Θα μας έτρεχαν τα «αρπακτικά ταμεία» στα δικαστήρια της Ν. Υόρκης».
Πρόκειται είτε για άγνοια είτε για ηθελημένη γελοιότητα: Τα ελληνικά κρατικά ομόλογα το 2010 ήταν, ως επί το πλείστον, γραμμένα σε όρους ελληνικού Δικαίου και, ως εκ τούτου, τα αμερικανικά και βρετανικά δικαστήρια δεν θα δεχόντουσαν να συζητήσουν καν αγωγές από «αρπακτικά ταμεία», τα οποία θα έπρεπε να καταφύγουν στα ελληνικά δικαστήρια (όπου βέβαια δεν θα είχαν καμιά τύχη). Η τραγωδία μας ήταν ότι δεν κάναμε το 2010 στάση πληρωμών και δεν προκαλέσαμε την αναδιάρθρωση του χρέους μας πριν λάβουμε νέα δάνεια. Ακόμα χειρότερα, όταν ήρθε η αναδιάρθρωση του 2012 (το PSI), με δική μας πρωτοβουλία, τα νέα ομόλογα που εκδώσαμε (προς ανταλλαγή με τα παλιά) εκδόθηκαν σε όρους βρετανικού δικαίου. Άρα, μόνο από το 2012 και μετά γίναμε και εμείς υποχείρια των «αρπακτικών ταμείων», ευτυχώς μόνο όσον αφορά το 10% του χρέους μας – καθώς το υπόλοιπο είναι στα χέρια της τρόικας και, συνεπώς, εκτός του πεδίου δόξας των «αρπακτικών». Το ζητούμενο είναι, εδώ που φτάσαμε, μια αναδιάρθρωση όχι μόνο των χρεών αυτών αλλά και, παράλληλα, των τεραστίων, εν δυνάμει, ζημιών των τραπεζών «μας». Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

ΠΗΓΗ: protagon.gr

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

ΤΡΟΙΚΑ: Θέλουν να μας κάνουν όλους άνεργους!!!

ΤΡΟΙΚΑ: Κλείστε τα όλα και δώστε μας τα κλειδιά!

Oποιος χρωστάει, με εντολή της τρόικας, του κόβουν τη δανειοδότηση από τις τράπεζες, του κλείνουν την εταιρεία, του παίρνουν το εργοστάσιο και το μαγαζί! 
Γιατί θέλουν να μας κάνουν όλους άνεργους

Βρε απατεώνες τροϊκανοί και τοκογλύφοι, υπάρχει χώρα στον κόσμο που να μην χρωστάνε οι έμποροι, τα μαγαζιά και οι επιχειρήσεις; Ξέρετε πόσα χρωστάνε οι έμποροι στην Αμερική; 22 τρισεκατομμύρια δολάρια!!! Ξέρετε πόσα χρωστάνε οι επιχειρήσεις στις χώρες της Ευρωζώνης; 12 τρισεκατομμύρια ευρώ!!! Εδώ και 150 χρόνια τα μαγαζιά μας δούλευαν και πήγαιναν μια χαρά. Σας είπαμε εμείς να μας δανείσετε; Εσείς μόνοι σας ερχόσασταν και δίνατε δάνεια στις πουλημένες κυβερνήσεις μας για να σας κάνουν τζίρο στις εξαγωγές σας. Και πάτε τώρα να μας πάρετε τα μαγαζιά και τα σπίτια μας; Για κοπιάστε. Θα σας γεμίσουμε με σκάγια τους… πισινούς σας!
Συμπτώματα απόλυτης παραλυσίας παρουσιάζει η πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας, με αποτέλεσμα να καθίσταται πλέον επιβεβλημένη η προσφυγή το ταχύτερο στη λαϊκή ετυμηγορία, πριν η χώρα οδηγηθεί σε επικίνδυνες περιπέτειες.
Η πολιτική και οικονομική αστάθεια προβληματίζει έντονα πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες σε Ελλάδα και εξωτερικό, ενώ το νοσηρό κλίμα που διαμορφώνεται αποτυπώνεται και στο χρηματιστήριο, ο γενικός δείκτης του οποίου κατρακύλησε στη διάρκεια της χθεσινής συνεδρίασης.

Η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα για το δημοψήφισμα, λειτούργησε ως καταλύτης ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων, προκαλώντας αδιέξοδο στον κυβερνητικό συνασπισμό, που αντιμετωπίζει τώρα και την απόφαση του Προέδρου της Βουλής Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος… συμφωνεί με τη σύγκλιση της ολομέλειας για να συζητηθεί το επίμαχο ζήτημα. Η θέση του προέδρου της Βουλής εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, που επιχείρησαν να εγκλωβίσουν τον πρόεδρο της Βουλής, προκειμένου να αποφύγουν το σκόπελο του δημοψηφίσματος.

Η έξοδος στις αγορές

Ανησυχία έχει προκαλέσει στους διεθνείς οίκους αξιολόγησης η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές. Όταν μια χρεοκοπημένη χώρα καταφεύγει σε δανεισμό, χωρίς να έχει τακτοποιήσει το δημόσιο χρέος, με διαγραφή ή ένα γενναίο κούρεμα, τότε οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομική αυτοκτονία.
Οι ξένοι οίκοι αξιολόγησης ανέχτηκαν την πρώτη έξοδο, μόνο και μόνο να ενισχύσουν επικοινωνιακά την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου, πριν την κρίσιμη αναμέτρηση των ευρωεκλογών. Τώρα όμως αυτό το παραμύθι δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Πρόβλημα και με τις τράπεζες

Τα «κόκκινα» δάνεια έχουν αγγίξει τα 80 δισεκατομμύρια ευρώ και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τον τελικό λογαριασμό με δεδομένο ότι η πλειοψηφία των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών αδυνατεί να ανταποκριθεί σε οποιαδήποτε ρύθμιση. Η τρόικα επιμένει στην καταστροφική πολιτική και απαιτεί να εφαρμοστούν πρακτικές που θα οδηγήσουν εκατοντάδες χιλιάδες δανειολήπτες σε κατάσχεση των ακινήτων τους. Παράλληλα πιέζει τις τράπεζες να σταματήσουν να δανειοδοτούν υπερχρεωμένες επιχειρήσεις.

Γενικό ξεκαθάρισμα

Με τη σκληρή γραμμή της τρόικας, τάσσεται και ο νέος διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας. Μιλώντας στο συνέδριο που οργάνωσε η Γιούρομπαγκ, ζήτησε από τους τραπεζίτες να σταματήσουν να δίνουν δάνεια σε υπερχρεωμένες επιχειρήσεις και να ενισχύουν μόνο τις υγιείς! Στην περίπτωση κατά την οποία εφαρμοστεί η οδηγία Στουρνάρα, τότε θα βάλουν αυτόματα λουκέτο εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, προκαλώντας στρατιές από ανέργους. Η εξέλιξη αυτή θα προκαλέσει και κατάρρευση των τραπεζών, αφού στην περίπτωση που κλείσουν οι υπερχρεωμένες επιχειρήσεις, θα πρέπει να διαγράψουν τα δάνεια με ό,τι συνεπάγεται μια τέτοια εξέλιξη.
Οι κομπογιαννίτες της τρόικας και του ΔΝΤ με τις εμμονές τους, πάνε να καταστρέψουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας αλλά ταυτόχρονα θα οδηγήσουν σε κατάρρευση και το τραπεζικό σύστημα. Οι νέες απαιτήσεις που προβάλλουν για να καλύψουν την παταγώδη αποτυχία του προγράμματος, δεν μπορούν πρακτικά να εφαρμοστούν γιατί θα προκαλέσουν επικίνδυνες παρενέργειες στην οικονομία αλλά και στην κοινωνία.

Εγκλωβισμένη η κυβέρνηση

Η κυβέρνηση είναι πλέον εγκλωβισμένη σε ένα φαύλο κύκλο και αναζητεί ευκαιρία να δραπετεύσει. Πολλά κορυφαία κυβερνητικά στελέχη θεωρούν αναπόφευκτη την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, γιατί το σημερινό κυβερνητικό σχήμα δεν μπορεί πλέον να προχωρήσει. Ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης το Φθινόπωρο, είναι περισσότερο από ορατός και πρέπει με κάθε θυσία να αποφευχθεί. Ο φαύλος κύκλος της τρόικας και των κυβερνήσεων που εκτελούν αποκλειστικά εντολές των ξένων τοκογλύφων, φαίνεται να τελειώνει οριστικά. Οποιαδήποτε απόπειρα παράτασης της καταστροφικής πολιτικής, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει συμφορές στο λαό και το έθνος.